faraamooshkhaaneh

2010-06-27T18:10:00.004+04:30

بین همه کتاب های آن کتابخانه که گذاشتم پشت سر و آمدم دلم برای گزیده غزلیات سعدی تنگ شده است که صفحه اول آن نوشته شده بود:

" چون دل آرام می زند شمشیر

سر ببازیم و رخ نگردانیم."

دلم برای لحظه ای تنگ است که کتاب را گرفتم و روی دست خط تو دست کشیدم و میانه اشک گفتم:

"هرچه گفتیم جز حکایت دوست

در همه عمر از آن پشیمانیم"

تو خیره نگاهم کردی و "او" به اعتراض، میان ما ایستاد و گفت: روز مبارکی است امروز. گریه چه معنی دارد؟

نمی دانم کدام روز و کجای این جهان دلم آرام می گیرد و من در خانه ای که هیچ تصویری از آن ندارم روی صندلی کوچکی روبروی پنجره ای می نشینم و کتاب را بو می کنم و میانه اشک تقلا می زنم تا بفهمم کی این همه دور شدم. از خودم، از تو،

از ما...

2010-06-10T05:25:00.003+04:30

آمده ای، روبرویم ایستاده ای و نگاهم می کنی. صدای نفس هایت را می شنوم در خواب و بیداری. به سختی چشمم را باز می کنم، نیمه. تو را می بینم و نمی بینم که خیره شده ای به من. بی هیچ حرفی. چشمم را می بندم. صدای پایت را می شنوم که دور می شود. پرده کنار می رود و فریاد من بلند می شود. نور آفتاب چشمانم را به هم می فشرد. پتو را می کشم روی سرم. می آیی و کنارم می نشینی. چشمانم را باز می کنم و می بینمت که خیره شده ای به من. پتو را کنار می زنم و می نشینم روی تخت. نگاهت می کنم یعنی که بی خود بیدارم کردی. چیزی نمی گویی و از اتاق می روی بیرون.

دست و رو شسته نشسته ام که صدای در می آید. لیوان به یک دست و دفتر و خودکار به دست دیگر، بازگشته ای. همه را می گذاری روی میز و دوباره خیره نگاهم می کنی.

می نشینم پشت میز. لب می زنم به چای که داغ نباشد. خودکار روی برگی از دفتر می لغزد :

" چه غم دارد ز خاموشی درون شعله پروردم

که صد خورشید آتش برده از خاکستر سردم"

لیوان داغ را می گذارم روی میز، لباس می پوشم و می زنم بیرون..

شب، خیلی دیر، می آیم و می بینم یادداشتی به جا گذاشته ای که :

" بر آرای ای بذر پنهانی سر از خواب زمستانی

که از هر ذره دل آفتابی بر تو گستردم "

......

آمده ام، روبرویت ایستاده ام و نگاهت می کنم. گمانم صدای نفس هایم را می شنوی که چشم باز میکنی و متعجب نگاهم می کنی. آرام پرده را کنار می زنم و می گویم: "من اگر باشم، اگر بخواهم و بخواهی که دوباره باشم، این گونه ام. تو فقط می توانی از پشت این پنجره نگاهم کنی. هیچ نمی گویی. فقط می بینی و می شنوی." می نشینم لب تاقچه. " خوابت که پرید. حالت که جا آمد، خوب نگاهم کن و ببین تاب می آوری؟ که هر روز از پشت این پنجره این گونه ببینی ام؟"

از پس لحظه ای که هزار سال می گذرد بر من، آرام به طرفم می آیی. دستت را روی گونه های خیسم می کشی و تن برهنه ام را در آغوش می کشی. سرم را به سینه ات می فشاری و صدایی در گوشم می پیچد."خوش آمدی"

پا نوشت: این نوشته می شود که تفدیمی باشد به مانا.

ابیات از "سایه" است.

2010-01-05T21:05:00.002+03:30

زنگ می زنم...

هروقت مطمئن شدم کلمه پس از شنیدن صدای تو از آن سوی خط، گریه نیست زنگ می زنم.

هروقت مطمئن شدم وقتی می گوییم خداحافظ و من گوشی را می گذارم به هق هق نمی نشینم زنگ می زنم.

دلم آرام گیرد.

دلم روزی آرام گیرد...

2009-12-10T04:08:00.004+03:30

خب آقا!

جمله طلایی امروز من این بود:

"مهم ترین چیزی که باید سر جایش باشد تویی که الان هستی "

تمام روز را زیر آفتاب راه رفتم تا بگویم خیر! بگویم درست نیست!

تمام روز خواستم قبولش نکنم!

نشد.

حالا که نزدیکی های صبح روز بعد است،

فهمیدم که روزم را ساختی .

زندگیم را می سازی اصلا.

مانده ام غیر دوست داشتن تو، چه کار دیگری باید داشته باشم من

2009-11-30T04:45:00.002+03:30

گمانم مشکل اینجاست که من دیگران را بیش از حد در جریان ماجرای دلم و مراوداتش گذاشته ام.
...

2009-11-07T14:49:00.001+03:30

ای تکیه گاه و پناه
زیباترین لحظه های
پر عصمت و پر شکوه
تنهایی و خلوت من
....
ای
تکیه گاه
و
پناه
.
.
.

2009-11-01T19:15:00.002+03:30

حتما یه راه آسون تری واسه زندگی کردن بود.
یه راهی آسون تر از اینی که الان توش هستم.
بود...
نبود؟
.
.
.

2009-10-26T19:21:00.003+03:30

هیچ وقت فکر نمی کردم که من، من، خود خود من،
من که تمام راه را با نهایت دقت آمده بودم،
من که برای هرقدمم هزاربار از استحکام زیر پایم مطمئن شده بودم.
من که برای هربار بالا رفتن به پله بعدی چنگ می زدم،
من که برای هر حرکتم، هر حرفم، هر قدمم هزار توضیح و تفسیر داشتم،
یک روز تمام زمزمه درونم این باشد:

ای کاش می توانستم گذشته را جبران کنم.
.
.
.

2009-10-19T03:59:00.001+03:30

مطمئنم در یک جای زندگی، حتی دیگر دلمان هم برای یکدیگر تنگ نخواهد شد.
من دلم اما به آنجا نمی رسد.

دارد می پکد همین اول راه.
.
.
.

2009-10-06T01:50:00.001+03:30

من نیازم تو رو هر روز دیدنه.
.
.
.

2009-02-03T10:22:00.002+03:30

بابا راست مي گفت. زخم من هنوز تازه است.
ديشب هيچ نگفتم كه اين زخم سه روز است دوباره سر باز كرده و درد نفسم را گرفته.

2009-01-02T00:53:00.002+03:30

تنها هستم.خيلي. امشب بيش از هرشب ديگري اين بغض تنهايي اذيتم مي كند.
به آسمان چشم دوخته ام و مي خندم كه چه طور براي هزارمين بار مرا فريفت تا مثل يك ابله انتظار معجزه اش را داشته باشم.
من ابله ام. احمق ام. معجزه اي در كار نيست. براي من نبوده هيچ وقت. حالا هم نيست.

تنها هستم.
تو شامت را خورده اي. ميوه ات را خورده اي. نوازشت را هم شده اي و دو ساعت است كه خوابيده اي.
قبل از خواب شب به خير هم نگفتي. چه برسد به اينكه به مهر در آغوشم بگيري و بگذاري آرام گريه كنم.

تنها هستم.
مدت هاست هيچ شبي هيچ چراغي روشن نمي شود تا از من بپرسد كه چونم!
مدت هاست من به هيچ كسي نمي گويم كه ملولم. كه تنها هستم و اين بغض تنهايي خفه ام مي كند.
مدت هاست فرياد نمي كشم. از درد به موهايم چنگ نمي زنم و به عجز به هيچ درگاهي پناه نمي برم.
كسي احوال مرا نمي پرسد. من هم.

تنها هستم.
تمام امشب را تنها هستم. فردا را هم.

فردا نرگس مي خرم.
جبران همه نرگس هاي نداشته پاييز.
ياد من باشد معجزه اي در كار نبوده هرگز. نيست.

2008-08-12T13:22:00.001+04:30

دیر کرده ام.
من برای رسیدن به تو، به خودم، به زندگی دیر کرده ام.
من برای رسیدن به رویا دیر کرده ام.

2008-08-07T11:26:00.001+04:30

گير كرده ام ميان دو كلمه
سلام...
...خداحافظ
مچاله شده ام.

دلم فاصله مي خواهد.

2008-04-30T12:15:00.002+04:30

موطن آدمی را بر هیچ نقشه ای نشانی نیست.
موطن آدمی تنها در قلب کسانی است که دوستش دارند.

من بازگشته ام.

2008-04-24T00:47:00.003+04:30

پاریس شهر خاطره هاست.
پاریس شهر صداست.
پاریس شهر دل تنگی است.
...
من با چشم های تو به پاریس نگاه می کنم، پا جای قدم های تو می گذارم و صدای تو را همه جا می جویم.
قلبم سخت می تپد بدون تو در این شهر زیبای شلوغ

2008-04-17T10:28:00.001+04:30

در این روزهای سخت، چه کسی برای دل من دعا کرد که آرام باشد و آرام بماند؟

نفسش گرم.

2008-03-12T16:56:00.000+03:30

. . .
نفس عميقي كشيدم. نگاهش كردم و گفتم: گمانم حالا ديگر آماده ام.

سلام.

2007-08-18T17:26:00.000+03:30

واضح است من هم مانند هزاران نفر ديگر گرفتار بلاي نازل شده بر سر ميزبان شده ام.
واضح تر اين است كه من مانند هزاران نفر ديگر نه بلدم نه حوصله دارم اين بلا را دور بزنم.
به همين خاطر به سادگي مي بينم كه اين جا از من گرفته شده و صدايم هم در نمي آيد.
شايد مدتي به ييلاق كوچ كنم. شايد هم نه!
اما خوب مي دانم چه قدر دلم براي نوشتن تنگ شده.
خدا باعث و باني اش را از بهشت نجات دهد!
آمين مرحمت كنيد!

2007-06-26T11:42:00.000+03:30

تنها اتفاق خوشايند اين روزهاي گرم خسته كننده گمانم امروز بود كه تلفن همراه آقاي قاضي زنگ خورد و آهنگ temptation آرش فضا را پر كرد.
.
.
.

همين!

2007-06-10T13:33:00.000+03:30

حافظه سرد از مراقبت یاد یار عاجز است
.
.
.

چرا یادم رفته بود؟
چرا حافظه‌ام سرد شد؟
چرا همه چیز پاک شد؟

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد

2007-05-06T12:38:00.000+03:30

چهارده یا پانزده سالم بود که نوار یادگار دوست را از بین نوارهای بابا کش رفتم تا گوش دهم.
نوار را محمد چاووشی در سال‌های دور، که یا جنگ بود یا آرمان یا ایدئولوژی، هدیه کرده بود به بابا و چند جمله قشنگ هم روی جلدش نوشته بود که درست خاطرم نیست. گمانم یک جمله‌اش این بود: "به برادر عزیزم، به خاطر همه لحظه‌های مشترک"

محمد چاووشی یک سال و دوماه است که در عزای از دست دادن فرزندانش دل‌دل می‌زند. بابا هم که موهای صورت و کنار شقیقه‌هایش خاکستری شده هربار که می‌بیندش خسته و خموده و نزار می‌شود. هرچند چیزی نمی‌گوید.

گمانم در زندگی هرکسی لحظاتی بوده که با یادگار دوست روزگار گذرانده باشد. این لحظات برای من چهار، پنج سال پیش بود، هرچند که از پانزده سالگی شبانه روز این نوار را گوش می‌دادم.

دانشگاه که قبول شدم. برای خودم نوار را خریدم و نوار بابا را پس دادم. شاید چون برای بابا یادگاری بود. شاید چون تو گفتی پس‌اش بدهم. شاید هم چون فکر کردم هرچه منتظر بمانم کسی پیدا نمی‌شود این نوار را به من هدیه دهد.

همان سال‌های اول دانشگاه دوستی پیدا شد که شب‌هایی را که با یادگار دوست به صبح رسانده بود، درست مثل شب‌های من بود.یادم هست تمام روزهایی که باهم می‌رفتیم پارک لاله یا صحبت این نوار بود یا صحبت لحظاتی که با این نوار گذشته. یک بارهم روی یک صندلی نشستیم و باهم از اول تا آخرش را گوش دادیم.

یادم نیست نوارم که پاره شد دوستی ما هم به سرانجام رسید یا چون ظرف رابطه پر شده بود نوارم پاره شد.
من دیگر نه نواری را جایگزینش کردم نه حاضر شدم دوباره یادگار دوست بشنوم.
شاید چون براین باور بودم بعضی لحظات باید برای آدمی ناب باشد و ناب بماند.
شاید چون فکر کردم روزگار یادگار دوست شنیدن من هم تمام شد.

امروز بی‌هوا سراغ ضبط خانه رفتم. بی‌حواس روشن‌اش کردم. صدایی آشنا گفت:
ای دوست قبول‌ام کن و جان‌ام بستان
مست‌ام کن و از هردو جهان‌ام بستان
باهرچه دل‌ام قرار گیرد بی تو
آتش به من اندر زن و آن‌ام بستان.

روی زمین نشستم و گریستم.
بی‌اختیار یاد لحظاتی افتادم که این نوا مرهم تنهایی تو بود.
در سال‌هایی که فقط من بودم و تو. سال‌هایی که من آن‌قدر بچه بودم تا خیلی چیزها را نفهمم.

من روی صندلی عقب آن پژوی قدیمی می‌نشستم، تو ماشین را روشن می‌کردی، نوار را توی ضبط ماشین می‌گذاشتی و راه می‌افتادی. به بلوار ملک‌آباد که می‌رسیدیم، ناظری که می‌خواند: "بازآی که تا به خود نیازم بینی" اشک‌های تو می‌آمد. من دست‌های کوچک‌ام را روی شانه لرزان تو می‌گذاشتم. تو توی آینه نگاه‌ام می‌کردی. لبخندی می‌زدی و با دست صورت‌ات را می‌پوشاندی. من چیزی نمی‌گفتم. اما قلب‌ام تند می‌زد.
ناتوان و مضطرب از این‌که کاری نمی‌توانم بکنم، می‌نشستم و به صندلی تکیه می‌دادم و شروع می‌کردم به شمردن درخت‌های بلوار ملک‌آباد و ناظری که می‌خواند: "چون دوست دل شکسته می‌دارد دوست." نفس راحتی می‌کشیدم و بلند می‌شدم تا توی آینه نگاهت کنم که صورتت را با آستین‌ات پاک می‌کنی. سرم را روی شانه‌ات می‌گذاشتم تا بهم بگویی: هروقت بزرگ شدی و این نوار را گوش دادی یاد من باش.

گمان‌ام چهار یا پنج ساله بودم و تو چهار،پنج سال از حالای من بزرگ‌تر بودی.

روزها و سال‌ها گذشت و تو یادگار دوست را کنار گذاشتی. از مشهد که آمدیم هرگز از بلوار ملک آباد رد نشدی. درخت‌های بلوار را که قطع کردند، تو برای آخرین بار گوش به آن نوا دادی و چند روز بعد نوار گم شد.

توی همین سال‌های نزدیک کسی پیدا شد که سی‌دی یادگار دوست را به تو هدیه داد. جای خالی نوار من هنوز پر نشده...
. . .
لحظه‌ها و روزها و ماه‌ها و سال‌ها گذشته و روزگار تغییر کرده.
من بزرگ شده‌ام. نه به اندازه بزرگ شدن تو در آن سال‌ها. اما من هم مثل تو یک شبه بزرگ شدم.
گاهی هم عجیب تنها می‌شوم. درست به اندازه تنهایی تو در آن سال‌ها
چشم‌هایم هرروز بیشتر به تو شبیه می‌شود. حالت گریستن‌ام هم، حتی وقتی پشت فرمان هستم و می‌خواهم با دست صورت‌ام رابپوشانم.
دی‌روز فهمیدم.
خنده دار است. می‌خواستم کس دیگری شوم. کسی متفاوت از تو. متفاوت از خودم حتی!
نمی‌دانستم شبی، بی‌خبر از تو، بی‌خبر از خودم، دستی مقدر کرد من تمام ناتمام تو شوم.
دستی تکه‌ای از دل شکسته تو را در وجودم نهاد و خواست که به جای امنی ببرمش.
کسی خواست، روزی این نوا را دوباره بشنوم و بفهمم آدمی در لحظاتی که نباید، چه‌قدر می‌تواند تنها باشد.
تنها باشد و چیزهایی را تجربه کند که آتش‌اش تا سال‌ها بماند.
گمان‌ام امروز فهمیدم چرا زن آن سال‌ها توی همان آینه کوچک ماند و نیامد.
. . .

2007-04-28T12:48:00.000+03:30

کرایه ماشین‌های انقلاب پنجاه تومان اضافه شده. دل‌ام می‌خواست جلو بنشینم. اما عجله دارم و وقت نیست برای ماشین بعدی صبر کنم. صندلی سمند بزرگ است. اما باز هم خودم را جمع و جور می‌کنم و مثل همیشه سرم را به طرف پنجره می‌چرخانم.هر از گاهی به آقای بغل‌دستی زیرچشمی نگاهی می‌اندازم. خیال‌ام که راحت می‌شود مرض ندارد، دو شاخه گل را روی پایم جابه‌جا می‌کنم و سرم را به پشتی صندلی تکیه می‌دهم و از پنجره به آسمان نگاه می‌کنم.
. . .
کارت تقلبی‌ام را توی کیف جابه‌جا می‌کنم. دستم را توی جیب کیف‌ام می‌برم. گل‌ها را سرپایین می‌گیرم. از کنار نگهبان که رد می‌شوم کارت را نصفه نیمه از جیب کیف درمی‌آورم و نشان‌اش می‌دهم. سرش را تکان می‌دهد یعنی که بروم.
ساقه گل‌ها بلد است و برای این‌که به زمین نگیرد باید دستم را خم کنم. هرکس از کنارم رد می‌شود نگاهی به گل‌ها می‌اندازد.
دیر شده. تندتر راه می‌روم. گرم است. با دست مقنعه‌ام را کمی عقب می‌کشم. از کنار دانشکده که رد می‌شوم سرم را می‌اندازم پایین. بلافاصله، انگار کسی صدایم زده باشد، سرم را برمی‌گردانم. دستی در هوا به نشانه آشنایی تکان می‌خورد. گل‌ها را در هوا تکان می‌دهم و می‌دوم.
دیر شده. گرم است.
. . .
به حیاط دانشکده هنر که می‌رسم نفس‌ام بند می‌آید. می‌ایستم. از توی کیف بطری آب را درمی‌آورم. گل‌ها را روی صندلی می‌گذارم و صورت‌ام را آب می‌زنم. روی سبزه‌های وسط حیاط می‌نشینم و فکر می‌کنم چه چیزی همه این سال‌ها نگذاشت من روی این سبزه‌ها بنشینم؟
متفاوت بودن آدم‌های این‌جا یا باور این‌که آدم‌های این‌جا متفاوت هستند؟
نفس‌ام برمی‌گردد. بلند می‌شوم و از دختری که مانتو و روسری خیلی قشنگی پوشیده سراغ تالار را می‌گیرم.
. . .
توی تاریکی سالن می‌بینم که یکی از گل‌ها دارد پژمرده می‌شود. هوا گرم است و خفه. دست‌ام را می‌برم زیر گلویم و کمی فشار می‌دهم. صندلی‌های روی صحنه جابه‌جا می‌شوند و بازیگری با ضربه‌ای روی زمین می‌افتد. نور می‌آید. می‌بینمش که روی زمین افتاده و نفس نفس می‌زند. پس نمرده!
هوا کم است. دارم خفه می‌شوم.
. . .
گل را می‌دهم بهش. کنار پنجره می‌ایستم و فکر می‌کنم اگر همین الان خودم را پرت کنم چه می‌شود؟ احتمالا می‌افتم وسط این عده که دارند باهم حرف می‌زنند. چرا هیچ‌کدام گوش نمی‌دهد پس؟ دخترک چه لاک خوش‌رنگی زده. چه خوب کمی باد بلند شد.
کسی از پایین بلند صدایم می‌کند: حواست کجاست؟ خوبی؟
لبخند می‌زنم. چرا این قیافه آشنا را نمی‌شناسم؟
. . .
از روی خط‌کشی رد می‌شوم. فکر می‌کنم چهارسال، هفته‌ای چهاربار، از روی این خط‌کشی رد شده‌ام. یعنی سرجمع چندبار؟
آن‌طرف خیابان از دکه، یک روزنامه، یک بسته آدامس و یک بسته سیگار می‌گیرم.
به ساعت نگاه می‌کنم. وقت دارم هنوز. آرام‌تر راه می‌روم.
. . .
روزنامه را می‌گیرد که بخواند. بسته سیگار می‌افتد زمین. برش که می‌دارم می‌پرسد سیگار می‌کشی.
به بسته سیگار نگاه می‌کنم: نه!
می‌اندازمش توی سطل.
می‌نشینم روی صندلی. معلم می‌آید و در را می‌بندد. کتاب را باز می‌کنم.

2007-01-23T21:41:00.000+03:30

خودم را مخصوصا تبعید کردم این‌جا. به تنهایی
دل‌ام می‌خواهد دوباره این‌جا همان گوشه خلوت‌ام شود. هی راه بروم، هی راه بروم، تا پاهایم درد بگیرد. آن‌وقت روی یکی از مبل‌ها بنشینم. سردم شود و در خودم مچاله شوم.
دل‌ام می‌خواهد دوباره بترسم. به سکوت و خالی دور و برم فکر کنم و بترسم.
به ساعت نگاه کنم و بترسم.
کتاب‌ها را تند تند ورق بزنم و هیچ نفهمم.
دل‌شوره بگیرم و دستان‌ام یخ کند.
آن‌وقت همه چیز را رها کنم، چراغ را خاموش کنم و به موسیقی گوش دهم.
شاید فهمیدم هدا کجاست.
شاید فهمیدم من همه این ماه‌ها چه کسی را کجای لحظه‌های شلوغ روزمره گم کرده‌ام.
شاید فهمیدم چرا زندگی‌ام را این‌همه شلوغ خواستم؟
شاید فهمیدم شب‌ها که جنازه‌ام را به اتاق‌ام می‌رساندم تا کپه مرگ‌اش را بگذارد، می‌خواستم چه‌را فراموش کنم؟

می‌دانی؟ دو روز است فهمیده‌ام من دیگر کلمه ندارم.
من دیگر برای زندگی کردن کلمه ندارم.
.
.
.

خودم را مخصوصا تبعید کردم این‌جا.
تا از سرما و ترس بلرزم و خودم را به شوفاژ بچسبانم و ناباورانه فکر کنم کلمات‌ام کجاست؟
هدا کجاست؟

2007-01-07T14:40:00.000+03:30

به همين راحتي است! كسي پيدا مي‌شود كه با كارها و اخلاق گندش حالت را به هم مي‌زند و تو ازش متنفر مي‌شوي.
خيلي راحت روي اعصابت راه مي‌رود و تو هيچ نمي‌تواني بگويي.
خيلي راحت هر غلطي دل‌اش بخواهد مي‌كند و تو بايد خفقان بگيري. چون كارت گير است. چون ازش نمره مي‌خواهي و او منتظر است يك كار نابه‌جا بكني.
دل‌اش مجيز گفتن مي‌خواهد و تو هم كه بلد نيستي.

آن‌وقت بعد از اين‌همه تحمل كردن همين آدم گند مي‌زند به روزي كه مي‌توانست بهترين روز تو باشد.
ب ه ه م ي ن ر ا ح ت ي.

تازه بعد از گند زدن اوست كه مي‌فهمي چه ابلهانه سه ماه زندگي‌ات را تباه كردي.
ت ب ا ه
تازه بعد از آن همه گريه مي‌فهمي كه همه زندگي‌ات را همين‌طور تباه خواهي كرد اگر بخواهي به همه نشان دهي كه خوبي! كه باادبي! كه به خاطر بقيه هركاري مي‌كني!
تازه آن‌وقت است كه مي‌فهمي هيچ چيزي درست نشده! همه چيز همان گند مزخرفي است كه بود. سه ماه بيهوده دست و پا زدي تا نمي‌دانم چه چيزي را به نمي‌دانم چه كسي ثابت كني!
.
.
.
گمان‌ام حالا فهميده‌ام چرا آدم‌كش‌ها آدم مي‌كشند!

پ.ن: من حالم هيچ خوب نيست. اما حتما تا فردا خوب مي‌شود. بعد از اين همه مدت آمدم و فقط ناله كردم. ببخشيد. دل‌داري‌ام ندهيد. كار از اين حرف‌ها گذشته. با يك اشتباه احمقانه به يك آدم احمق‌تر اجازه دادم تحقيرم كند. از اين شرايط متنفرم. از اين خاكي كه هزارهزار نفر هزارهزار روز است مجبورند چنين شرايطي را- حتي خيلي بدتر- تحمل كنند و دم نزنند بيشتر متنفرم.
خيلي خيلي بيشتر از خودم متنفرم كه كاري را بيهوده شروع كردم. كاري كه آخرش هيچ چيزي نيست برايم.
خيلي خيلي خيلي بيشتر از خودخواهي و بزدلي خودم متنفرم كه كاري نكردم تا باشي و كمي دل‌گرمم كني.

2006-12-27T16:33:00.000+03:30

مانا خودش خوب مي‌داند اين كار چه‌قدر سخت است براي ما اسفندي‌هاي تودار ماليخوليايي!!
گمان‌ام سه روز پيش بود كه مانا به من خبر بازي شب يلدا را داد. امروز كه دري به تخته‌اي خورد و من اينجا پيدايم شد گفتم روي رفيق شفيق اسفندي‌مان را زمين نيندازم و چند تا اعتراف كوچك بكنم كه هم دل مانا خوش شود و هم من خيال‌ام راحت باشد كه راز مگو را نگفتم.

اول: من چپ‌دستم! از همان اول هم چپ‌دستي من نه تنها مايه ننگ نبود؛ كه مايه فخر و مباهات خانواده هم بود.

دوم: در حال گذراندن دوره كارآموزي وكالت هستم. اين يعني اين‌كه يك نيم‌چه وكيل مي‌باشم. خلاصه اگر خداي نخواسته؛ هفت قرآن به ميان با كسي دعوا كرديد؛ يا كسي را زديد يا كسي شما را زد بگوييد در خدمت باشم!

سوم: عاشق سنگ بودم و هستم. سنگ كه مي‌گويم نه سنگ‌ريزه كف رودخانه يا كنار دريا! گوهر و سنگ‌هاي قيمتي و نيمه قيمتي و جواهر! به خاطر همين به تازگي دوره شناخت سنگ‌هاي رنگي را تمام كردم. از جواهر و نيمه جواهر و سنگ قيمتي و نيمه قيمتي چيزي خواستيد در خدمت‌ام!

چهارم:عاشق يادگيري زبان هستم. اما متاسفانه هنوز نتوانستم بيشتر از سه زبان ياد بگيرم. وقت نداشته‌ام اگر بگذارد حتما سرغ اسپانيايي خواهم رفت.

پنجم: پشت پنجره اتاق‌ام را از همه جا بيشتر دوست دارم.مدت‌ها هنگام غروب پشت پنجره اتاق‌ام مي‌نشستم. به كوچه بن بست نگاه مي‌كردم و با خودم حرف مي‌زدم. حالا روزهاي روز است هنگام غروب پشت پنجره مي‌ايستم اما پرده را كنار نمي‌زنم. صداي ترمز ماشيني قلب‌ام را به تپش مي‌اندازد. تا ده مي‌شمارم. صداي زنگ كه مي‌آيد در را باز مي‌كنم و تا پنج مي‌شمارم و آن‌وقت خودم را مي‌اندازم توي بغل‌اش و روزم كامل مي‌شود.

پ.ن: شب يلدا خوش گذشت؟

افرغ علینا صبرا

2006-12-09T09:54:00.000+03:30

نمی‌دانم چرا مرا در بازی ایوب امتحان کردی. من که به بازی ابراهیم راضی بودم.
مرا به بازی ایوب کشاندی و می‌دانستی طاقت‌ام نیست. می‌دانستی می‌شکنم. خواستی فقط شکستن‌ام را ببینی؟
می‌خواستی دوباره روی زمین بنشینم و فریاد بکشم و بگویم خدا نمی‌توانم؟!

من که در بازی ابراهیم اگر خلیل نبودم، رفیق که بودم. کجا اشتباه کردم که بازی ایوب را خواستی برایم؟
صبوری پیشه من نیست و تو این را خوب می‌دانی.

مرا در از دست دادن عزیزان‌ام امتحان نکن.
.
.
.

پ.ن: من خوب‌ام. بیش از حد گرفتارم. گم‌شده‌ام. پیدا که شوم باز خواهم نوشت.

2006-11-10T11:25:00.000+03:30

به بهانه دیدن فیلم تقاطع:

می‌دانی من از جمله زندگی ادامه دارد متنفرم.
من نمی‌توانم بپذیرم بعضی اتفاقات در زندگی آدمی بی‌افتد و پس از آن هم زندگی ادامه داشته باشد.
نمی‌توانم بپذیرم با یک اتفاق خیلی خیلی ساده همه هستی آدمی دگرگون شود و باز بشود به زندگی ادامه داد.
نمی‌توانم بپذیرم که بعضی آدم‌ها همین‌قدر بی‌خود داغ‌دار حضور عزیزان‌شان شوند و از آن‌ها خواست به زندگی ادامه دهند.

به شکل دردناکی به این باور رسیده‌ام " زندگی ادامه دارد " فقط در حد همین سه کلمه است که ارزش دارد.
نه بیشتر!

نمی‌دانم چه‌طور می شود همه عمر تاوان اشتباه کسی دیگر را پس داد.
نمی‌دانم چه طور می شود بر این تاوان صبر کرد.
نمی‌دانم چه طور می شود صبر کرد و تسلیم بود.
حتی نمی‌دانم اگر نباید تسلیم بود پس باید چه کرد.
باید به چه چیزی دل خوش کرد و ادامه داد.
حتی نمی‌دانم کدام‌‌شان نشان ناتوانی است. تسلیم شدن و ادامه دادن، یا تسلیم نشدن و ادامه ندادن؟

من همیشه از پذیرش واژه تقدیر بی‌زار بوده ام. حالا روزهای روز است که زندگی‌ام بوی همین واژه را می‌دهد.حالا روزهای روز است گیج و درمانده شده‌ام.

من از تقدیر بی‌زارم و در دستان‌اش اسیر شده‌ام.

2006-10-25T10:11:00.000+03:30

یا رفیق من لا رفیق له
.
.
.

چه کنم؟ این تک جمله‌ها حال و هوای این روزهای من است.

2006-10-18T12:07:00.000+03:30

خوان کرم گسترده‌ای مهمان خویش‌ام برده‌ای
گوش‌ام چرا مالی اگر من گوشه نان بشکنم
.
.
.

مرگ گاهی ریحان می‌چیند

2006-10-05T09:27:00.000+03:30

دل‌تنگ توام مادربزرگ.
امروز که بگذرد یک هفته می‌شود که دل‌تنگ توام.
نه خیلی غمگین، نه افسرده. فقط دل‌تنگ
بی هیچ خشمی از مرگ این‌بار.
من دل‌تنگ صدای مخملی توام مادربزرگ. دل‌تنگ چشم‌های میشی، نگاه شاد و لبخند تو.
من هنوز منتظرم صدای عصای تو در راه‌رو بپیچد، پشت در بیایم تا تو زنگ بزنی و در را باز کنم و گونه‌ات را ببوسم. بگویی: داشتم می‌رفتم پارک گفتم حالی بپرسم.
من هنوز منتظرم تلفن یک بار دیگر زنگ بزند. گوشی را بردارم. صدای تو بگوید: سلام هدا جون. چطوری خوبی؟

من خیلی گریه نکردم مادرجون. اما بابا چرا. سمیرا هم. هنوز هم گریه می‌کند.

دی‌شب سرم درد می‌کرد.دلم می‌خواست می‌بودی. اسپند را دور سرم می‌چرخاندی، باز می‌گفتی: کی چشمت زده دختر؟ باز می‌خواستی تخم مرغ بشکنی برایم. من باز می‌خندیدم و می‌گفتم: ولش کن مادرجون. خوب می‌شم.

پنج‌شنبه هفته پیش وقتی برای همیشه باهات خداحافظی کردم فهمیدم بزرگ شدم. نه به خاطر این‌که خیلی گریه نکردم، نه به خاطر این‌که این‌بار از مرگ خشم‌گین نیستم. فهمیدم بزرگ شدم چون خاطره‌ی حضور آدم‌ها دارد بیشتر از حضورشان می‌شود.
درد داشت مادرجون می‌دانی؟

دل‌تنگ خانه قدیمی آن باغ شده‌ام. که پله‌هایش بلند بود، نرده‌هایش پوسیده بود، سقف اتاق‌اش چوبی بود. شب‌ها آقاجون آسمان پرستاره را نشان‌مان می‌داد. تو توی آن آشپزخانه کنار سماور می‌نشستی، شام را توی اتاق بزرگه می‌خوردیم. وقت خواب تو چند تا دعا می‌خواندی که هیچ جانوری سر و کله‌اش پیدا نشود. یک دعا هم می‌خواندی که مار نیاید.

یک هفته است همان مار گوشه دلم چنبره زده. کدام دعا را بخوانم که نیش نزند مادرجون؟

بی تو به سر نمی‌شود

2006-09-23T21:56:00.000+03:30

نه خیال کنی نوشتن‌ام گرفته!
نه خیال کنی دل‌تنگ شده‌ام!
نه خیال کنی حرفی هست برای گفتن!

نه!
اگر این دو روز این مصراع ورد زبان‌ام نمی‌شد ودل‌ام قرار داشت، هیچ این‌جا پیدایم نمی‌شد.
فقط آمدم همین را بگویم:

بی تو به سر نمی‌شود

من نمی‌نویسم. ننوشتن‌ام نه از تنبلی است نه به خاطر کار زیاد.
من آگاهانه نمی‌نویسم.

نمی‌نویسم تا دل‌ام آرام باشد.
نمی‌نویسم تا روزگارم به راه باشد.
نمی‌نویسم تا فراموش کنم.
خودم را، دل‌ام را، رویاهایم را.

نمی‌نویسم تا یادم باشد من روی همین زمین گرد زندگی می‌کنم.
بی هیچ حرف اضافه.

فقط یک چیز کوچک هست هنوز.
همین چند کلمه ناقابل.

بی تو به سر نمی‌شود.

چه حوصله‌ای داشته این آدم. چندصد سال پیش چه کلماتی را پشت هم ردیف کرده. که چه؟ که چندصد سال بعد دخترکی دیوانه این غزل شود؟که وقتی راه می‌رود به عظمت این چند کلمه فکر کند، وقتی ظرف می‌شوید آن‌قدر با خودش تکرار کند تا ظرف‌ها بشکند و شب‌ها با خواندن این غزل آن‌قدر دور خودش بچرخد تا سرگیجه بگیرد؟

ننوشتن‌ام آگاهانه است. غزل خوانی‌ام نه.

پ.ن: برای پیغام نیمه‌شب دی‌شب ممنون دخترجان. حسابی خندیدم و سرخوش شدم. گیرم که دیگر روزهای پاییز و تابستان برایم فرقی نکند.

می‌خواهم در آغوشت بگیرم

2006-09-01T10:36:00.000+03:30

من مدت‌هاست می‌خواهم نوای خانه‌ام را به زبان پارسی بنویسم. تا امروز هم تنبلی کرده‌ام.
اما امروز این کار را کردم. تا هم به قولم عمل کرده باشم، هم با خیال راحت تغییرش دهم.
همه آن‌ها که مرا می‌شناسند می‌دانند که من با این آوا زندگی کرده‌ام. همه این مدت می‌خواستم بپرسم شما هم دوستش داشتید؟ همان‌قدر که من؟

اولین بار ترجمه این ترانه را این‌جا دیدم. کار بسیار زیبایی که هنوز هم عاشقش هستم.
اما با احترام، به ترجمه‌شان خیلی وفادار نمانده‌ام.

من در ترجمه ترانه تجربه چندانی ندارم. اما گمانم قابل تحمل باشد.

چه زیبا باشی و چه زشت
چه تردید داشته باشی و چه برایت مهم باشد
پیش از آن‌که فراموشم کنی یا که بمیری
درهایت را برایم بگشا
می‌خواهم در آغوشت بگیرم

چه روسپی باشی و چه روحانی
چه ضعیف باشی و چه قوی
پیش از آن‌که گورت کنده شود
درهایت را برایم بگشا
می خواهم در آغوشت بگیرم

چه هراسان باشی و چه دل‌گیر
یا آن‌که کاملا برایت بی اهمیت باشد
پیش از آن‌که تمام هستی ات مرا ترک کند
مرا به عزا ننشان
می‌خواهم در آغوشت بگیرم

حتی اگر آنچه می‌اندیشم برایت ذره‌ای اهمیت نداشته باشد
حتی اگر بدجنس باشی
حتی اگر تمام هستی ات
نداند که من وجود دارم
می خواهم بگیرمت
می خواهم بگیرمت
چرا که تو ریشه و منشا من هستی
چرا که توعزیز ودوست‌داشتنی من هستی
چرا که درون تو
سرزمین مادری من است
می‌خواهم در آغوشت بگیرم

چه افسوس شیرینی باشم
چه بدترین خاطره‌ات
چه داده و چه فروخته شده باشم
همیشه از آن تو بوده‌ام

می‌خواهم بگیرمت ...
می‌خواهم بگیرمت...
می‌خواهم در آغوشت بگیرم
و خود را در چشمانت بازیابم
می خواهم بگویم که از تو دل‌گیر نیستم
با آن که عصرهایی از تو دل‌گیر بوده ام

چه احساسات را لعنت فرستاده باشی
و چه مرا نیمه دیگر خود کرده باشی
می خواهم که مرا بفشاری
می خواهم که مرا در آغوشت بفشاری

2006-08-15T10:28:00.000+03:30

این وب‌لاگ اعصاب مرا به هم ریخت. بس که لوس است.
مثل دختربچه‌هایی شده است که تا دستی به سر و روی‌شان می‌کشند، زود می‌دوند جایی می‌ایستند تا همه ببینندشان و بگویند: وای چه خوشگل شدی!

ازبس لوس بازی درآورد و هی تند تند رفت آن بالا بالاها نشست، مرا حسابی چوپان دروغ‌گو کرد.
من شرمنده‌ام. شما ببخشید. بچه است هنوز. نمی‌فهمد!

. . .

چند وقت پیش دوستی قدیمی حالم را پرسید. مثل همیشه جواب معمول را دادم: بد نیستم.
دوباره حالم را پرسید. دوباره همان جواب را دادم.
بار سوم این‌گونه حالم را پرسید: چگونه‌ای؟
فکر کردم این‌جا بگویم که چگونه‌ام.
شاید چون دیدم سماجتش در پرسیدن حالم، مرا وادار کرد پس از مدت‌ها به خودم فکر کنم.
شاید چون حس کردم بد نیست اگر آدم دوستی قدیمی داشته باشد که هر از گاهی پیدایش شود و ته دل آدم را کمی بلرزاند.

می‌دانی رفیق جان؟
من خوب‌ام. نه لزوما شاد، نه لزوما بی‌خیال. اما خوب‌ام.
بهتر است بگویم بد نیستم. این‌که بد نیستم خیلی خیلی بهتر از این است که خوب‌ام.

موهایم قرمز و ناخن‌هایم صورتی است.
سرم کم درد و نفس‌ام به جاست.
چشم‌هایم هنوز برق خودشان را دارند. گیرم کمی متفاوت.

هنوز همان کفش‌های قهوه‌ای قدیمی را می‌پوشم.هنوز هم آرام راه می‌روم.
هنوز هم عاشق کیف خریدن هستم، هنوز هم برای نقره‌جات می‌میرم.

هنوز هم بلدم از ته دل بخندم.
هنوز هم می‌دانم چگونه گریه کنم که چشم‌ها و نوک بینی‌ام رسوایم نکنند.
هنوز هم دل‌تنگ می‌شوم.

هنوز هم عاشق خواندن و نوشتن هستم.
هنوز هم برای موسیقی فرانسوی می‌میرم.

هنوز هم از تابستان بیزارم.
هنوز هم گاهی زیادی غرغر می‌کنم.

می‌دانی رفیق جان؟
هنوز غروب‌های جمعه دل‌دل می‌زنم. هنوز عصرهای یک‌شنبه خفه می‌شوم. هنوز شب‌ها نمی‌دانم پی چه چیزی ساعت‌ها دور خودم می‌چرخم.
هنوز خاطرات دیوانه‌ام می‌کنند.
هنوز گاهی دلم توفانی می‌شود و مرا از پا می‌اندازد.
هنوز گاهی برای خاک تو سری خودم دلم بدجوری می‌گیرد.
هنوز خیلی کار است که انجام نداده‌ام،خیلی تجربه‌ها هست که هنوز ندارمشان.
هنوز هم گاهی هول می‌شوم.

می‌دانی رفیق جان؟
روزهایم با گذشته فرق جندانی نکرده.
زندگی‌ام هنوز از رکود در نیامده. گیرم شکل رکودش متفاوت شده است.
روزهای شبیه به هم زیاد هست. چاره‌ای هم نیست.

اما لابه‌لای همه این‌ها کسی هست که دوستم دارد و دوستش دارم.
کسی هست که لحظه‌های ناب می‌سازد برایم.
کسی که وقتی کنارش می‌نشینم، دست‌هایش دور شانه‌ام می‌پیچد و به دست‌هایش بوسه می‌زنم. می‌خندد و من برای خنده‌اش می‌میرم.
کسی که کنارم است و کنارش هستم و خوب است و خوب‌ام. به همین راحتی.

می‌دانی رفیق جان؟
من هنوز هم بر این باورم اگر زندگی شادی‌های کوچک را نداشته باشد به پشیزی نمی‌ارزد.
هنوز هم دل‌خوشم به لحظه‌ای که به هیچ چیز فکر نکنم، آرام گوشه‌ای بنشینم و نگاهم به نگاهش گره بخورد و دلم آرام شود و با خودم بگویم: خوش‌ام.

گمانم همین برای درک همه لحظات سخت زندگی کافی باشد. نه؟
گمانم همین برای همه زندگی کافی باشد. نه؟

پ.ن: شما چگونه‌اید؟

2006-08-04T09:10:00.000+03:30

ترانه‌ای هست با صدای گوگوش که من خیلی وقت است دوست‌اش دارم.
در قسمتی از این ترانه گوگوش این‌گونه خوانده:

ما بی‌تفاوت به تماشا ننشستیم.
ما خود دردیم این نگاهی گذرا نیست.

مطمئن نیستم اما گمان نمی‌کنم، گوگوش خیلی فهمیده باشد چه خوانده. همان‌طور که من تا به حال درست نفهمیده بودم چرا این ترانه را و به‌خصوص این قسمت‌اش این‌قدر دوست دارم.

حقیقت این است که من این روزها، با این اخبار، درون منقلب و دل ناآرامی دارم. اما هیچ توان بیان ندارم. حقیقت این است که من خسته‌تر و مرده‌تر از این حرف‌ها هستم که توانی برای نوشتن از درونم داشته باشم.
من خجالت می‌کشم بنویسم. خجالت می‌کشم بگویم زندگی خوب است و دارد خوش می‌گذرد.
خجالت می‌کشم بگویم شب‌ها خوابم راحت است وقتی یک گوشه دنیا رویای کودکی خانه ویران‌اش می‌شود و جایی دیگر مردی بی‌رویا در چاردیواری تنگ و تاریک زندان به خواب مرگ فرو می‌رود.
خجالت می‌کشم از اتفاقات زندگی‌ام بگویم وقتی دو گوشه دنیا هنوز جایی هست که مرگ ساده‌ترین و بی‌صداترین اتفاق زندگی است. گوشه‌ای برای قومی و گوشه‌ای دیگر برای جوانی.
خجالت می‌کشم از دل‌تنگی بگویم وقتی گوشه‌ای از دنیا کودکی هست که بمب‌ها تا همیشه صدای مادر را از او گرفته‌اند و گوشه‌ای دیگر مادری شبانه فرزند جوانش را به دست خاک می‌سپارد.
خجالت می‌کشم از سرنوشت بگویم وقتی سرنوشت محتوم ما مردمان این گوشه دنیا را نه خدا که دست پلید قدرت‌مندانی تعیین می‌کند که کلمه برای توصیف پلیدی‌شان نیست هنوز.
خجالت می‌کشم در دنیایی زندگی می‌کنم که هیچ امیدی به بهبود اوضاع‌اش نیست.
.
.
.

خجالت می‌کشم بگویم این ترانه، به‌خصوص این قسمت از دل من سخن گفته است.
خجالت می‌کشم ادعا کنم، این نگاهی گذرا نیست، وقتی ایمان دارم از دستان سردم و روح مسخ شده‌ام هیچ کاری ساخته نیست.

2006-07-19T12:08:00.000+03:30

بعضی وقت‌ها هست که دل‌داری دادن هیچ دردی را دوا نمی‌کند. مثل دل‌داری دیشب من به تو. مثل دل‌داری آن شب تو به من.
بعضی حرف‌ها هست که هیچ چیزی را تغییر نمی‌دهد. مثل حرفی که من آن‌روز به زنی گفتم که دستان سردی داشت و باز هم زیر چشم‌اش کبود بود.
بعضی دردها و مرض‌ها هست که هیچ‌وقت رنگ عوض نمی‌کند. مثل میگرن من، مثل خاک تو سری من.

بعضی وقت‌ها چیزی بیشتر از شک و تردید است که آدمی را زمین می‌زند. خسته و فرسوده و بی‌نفس‌اش می‌کند. بی‌چاره‌اش می‌کند.
آن‌وقت چاره نهایی، تحمل، سر و کله‌اش پیدا می‌شود. بدون این‌که کوچک‌ترین کمک موثری بکند.

من نمی‌دانم باید با این چیز چه کرد. نمی‌دانم که چرا نمی‌دانم! شاید چون جدید است. شاید چون می‌دانم شک و تردید نیست اما از همان جنس است. شاید چون در دنیایم کلمه‌ای برایش ندارم.

من حتی به گذر زمان هم دیگر اطمینانی ندارم.
.
.
.
بعضی وقت‌ها هست که فرقی نمی‌کند تو دل‌دار باشی یا دل‌داده. چیزی که گمان می‌کردی از آن توست گم می‌شود و چیز دیگری در زندگی‌ات می‌افتد. چیزی که باید آرام برش داری و آرام‌تر کمک کنی تا به آن‌جایی که باید برسد.
گمان‌ام این‌وقت‌ها چیزی بیشتر از عشق و شور و امید نیاز است تا تو را مصمم به ادامه راه کند.
شاید چیزی از جنس ایمان. . .

بعضی وقت‌ها هست که تو آن‌قدر کلمه کم می‌آوری که مبهوت می‌مانی چرا اصلا خواستی چیزی بنویسی.
می‌مانی چه کنی. خوب هم می‌دانی سکوت دیگر دوای دردت نیست.
.
.
.

پی‌نوشت: من برای هیچ‌کدام از این " چیزها" که نوشتم‌شان کلمه‌ای ندارم. لااقل کلمه غیر تکراری ندارم.شما چه‌طور؟

پس از پی‌نوشت: من در گذشته مانایی داشتم که دوست‌اش می‌داشتم. شما اگر او را دیدید یا صدایش را شنیدید، بگویید دل‌تنگ اویم

2006-07-06T20:20:00.000+03:30

پس از سفرهای بسیار و
عبور از فراز و فرود امواج این دریای توفان‌خیز،
برآنم که
در کنار تو لنگر افکنم
بادبان برچینم
پارو وانهم
سکان رها کنم
به خلوت لنگرگاهت درآیم و
در کنارت پهلو گیرم

آغوشت را بازیابم:
استواری امن زمین را
زیر پای خویش.

مارگوت بیکل

آن‌چه در یک روز گرم تابستان دیدم

2006-06-13T12:10:00.000+03:30

من یادم بود. از وقتی خبر را شنیدم یادم بود. تا پری‌روز هم یادم بود. نه! تا صبح دی‌روز هم یادم بود. تا صبح دی‌روز که از خانه زدم بیرون و آن‌قدر کار داشتم که پاک یادم رفت...

وقتی توی تاکسی هفت تیر نشستم خوابم گرفت. شروع به کتاب خواندن کردم، تا خوابم نگیرد و آقایی که بغل‌دستم نشسته بود از خستگی‌ام سوء استفاده کند و ...
به هفت تیر که رسیدیم با تعجب به جمعیت توی پارک نگاه کردم. راننده پرسید دعوا شده؟ کسی که جلو نشسته بود گفت: نه! امروز زنان تظاهرات دارند.
نفهمیدم چه‌طور از ماشین پیاده شدم. رفتم توی پیاده‌رو.
مردم از گوشه کنار می‌آمدند . سرشان توی گوش هم‌دیگر بود. پچ پچ می‌کردند.پیرزنی را دیدم که روی زمین نشسته بود و گریه می‌کرد. جلو رفتم . می‌خواستم بپرسم چه شده که زنی چادری با باتوم طرفم آمد و مرا به گوشه‌ای پرت کرد.دست پیرزن را گرفت و به زور بلندش کرد.پیرزن از درد فریاد کشید. زن باتوم به دست با فریاد گفت: اگر واقعا برای پیاده روی آمده بودی تا دستگیرت نکردم از این‌جا برو.
آن طرف‌تر پلیس با آرامش خانم‌ها را از هم جدا می‌کرد اما آقایان را می‌گرفت و می‌زد.
دست و پایم می‌لرزید. مبهوت ایستاده بودم که زن باتوم به دست دیگری آرام آمد طرفم. فهمیده بودم که این جماعت، پلیس زن هستند. نگاهش کردم، گفت بروید، خانم‌ها حق و حقوق نمی‌خواهند. تا گلویم آمد بگویم: از کجا می‌دانید؟ مگر شما نماینده همه زنان ایران هستید؟ اصلا کی به شما اجازه نمایندگی داده است. اما نگفتم. دلم می‌خواست بگویم و نگفتم. حرف بغض شد و همان‌جا در گلو ماند.
لرزش دست و دلم بیشتر شد وقتی دیدم مانا و چند دختر دیگر را دارند می‌برند آن طرف میدان. فریاد کشیدم. صدایم توی بوق ماشین‌ها و فریاد پلیس‌های زن محو شد.مثل دیوانه‌ها دویدم آن‌طرف میدان. فکر کردم به موبایلش زنگ بزنم. بعد گفتم شاید ازش گرفته باشند. فکر کردم زنگ بزنم به دکتر و بهش بگویم با کدام ماده قانون یا آیین‌نامه می‌شود کسی را که به زور دارند می‌برند خلاص کرد. زنگ نزدم. تحمل سکوت دکتر را پشت تلفن نداشتم.
مردم آن طرف میدان جمع شده بودند. گوشه‌ای ایستادم. چشم‌ام دنبال مانا می‌گشت. با صدای مردم سرم را چرخاندم. خوب که گوش دادم دیدم می‌گویند: ولش کن! ولش کن! زنی کوچک اندام را دیدم که فرار می‌کرد. خوب که نگاه کردم دیدم دست ندارد. پلیسی دنبالش بود. مردی را دیدم که چادر پلیس را کشید.پلیس برگشت طرفش و با باتوم توی سرش زد.
شماره موبایل مانا را گرفتم. صدایش را که شنیدم چشمانم خودش را هم توی جمعیت دید.
ماشین‌ها ایستاده بودند برای تماشا. بین ماشین‌ها مردی ایستاده بود که پیرهن‌اش پاره شده بود. فریاد می‌کشید و فحش می‌داد. پلیسی به طرف‌اش آمد که با دستور مقام بالاترش متوقف شد.
آن طرف‌تر موتوری ایستاده بود، پلیس جوان که از حرف زدنش فهمیدم تهرانی نیست به طرف موتور رفت و با باتومش به موتور کوبید، آینه موتور شکست. راننده موتور التماس کرد که او را نزند. پلیس اما گوش نکرد.
گلویم درد می‌کرد. کسی از کنارم رد شد و پرسید چرا تظاهرات کردند؟ گفتم: تجمع مسالمت آمیز است. یعنی قراربود که باشد.
گریه‌ام گرفته بود. من بین این همه آدم هیچ کاری از دستم برنمی‌آمد. نه دل جلو رفتن داشتم، نه پای عقب رفتن. به خودم فحش می‌دادم. به فراموش‌کاریم، به ترس‌ام، به به‌دردنخوری‌ام.
حرف‌های مردم را می‌شنیدم و نمی‌شنیدم. یکی به پلیس فحش می‌داد.یکی به زن‌ها فحش می‌داد.یکی می‌گریست. یکی ناله می‌کرد. یکی قاه قاه می‌خندید.
زن‌ها آفرین می‌گفتند. مردها متعجب بودند. و بعضی‌هاشان به زنانی که شعار می‌دادند: آزادی ضدزن مسدود باید گردد، هاج و واج نگاه می‌کردند.
مردی آمد و همه را فرستاد آن طرف خیابان، فهمیدم لباس شخصی است. یخ کردم. آرام از بین ماشین‌ها رد شدم. تلفن‌ام زنگ زد. دکتر بود. می‌گفت خانمی که برای طلاق آمده بود پیش‌ام مشاوره دوباره آمده، می‌خواست بداند کی‌ می‌رسم. گفتم الان می‌آیم.
ده دقیقه بعد دفتر بودم. وارد اتاق که شدم، زنی از جایش بلند شد. دستش باند پیچی بود، عینک‌ آفتابی زده بود. بیهوده بود. گونه کبودش از زیر عینک هم معلوم بود.
پشت میز که نشستم زدم زیر گریه.

پی‌نوشت: این، همه آن‌چیزی بود که من در یک روز گرم در شهری که تهران است و مرکز کشوری به نام ایران، دیدم. کشوری که خاک سست‌اش دل مردمش را می‌لرزاند و تخت دولت‌مردانش را نه!
من از همه آن‌چه با چشم‌های خودم دیدم سخن گفتم. اما از آن‌چه باید می‌دیدم و ندیدم، سخنی نخواهم گفت. اگر کسی خواست بداند، بیاید آرام از خودم بپرسد تا آرام‌تر در گوشش بگویم.

2006-06-11T23:05:00.000+03:30

من گفته بودم حالا اگر باختید هم خیلی مهم نیست.
اما نه این‌جوری.
. . .
فعلا افسرده هستم.

2006-06-04T22:42:00.000+03:30

یک ضرب‌المثل قدیمی می‌گوید: اگر می‌خواهی بفهمی چه‌قدر تنهایی، ببین تعطیلاتت چه‌گونه می‌گذرد.
همین!

پی‌نوشت: راستش این ضرب‌المثل را خودم دوروز پیش کشف کردم. اول کمی شک داشتم که نام ضرب‌المثل را رویش بگذارم. کمی که فکر کردم، دیدم همه ضرب‌المثل‌ها احتمالا همین‌گونه ساخته شده‌اند.
گمانم سازنده‌شان در یک موقعیت پیچیده قرا گرفته، یا دست کم فکر کرده در یک موقعیت پیچیده قرار گرفته، بعد به خاطر این‌که کمی از بار این موقعیت پیچیده بکاهد شروع به ساختن ضرب‌المثل کرده. پس از مدتی هم احتمالا آن موقعیت پیچیده را فراموش کرده. اما آن جمله با گذشت سال‌ها حضورش در زندگی مردم پررنگ‌تر شده.

گمان نکنم من در موقعیت پیچیده‌ای قرار داشته باشم. فقط دوروز است این فکر مثل مگس در ذهن‌ام وزوز می‌کند که گذراندن تعطیلات می‌تواند نسبت مستقیمی با میزان تنهایی داشته باشد. گفتم جایی ثبت‌اش کنم شاید روزی کشف شدم.

می‌دانم که با این تفاسیر، ضرب‌المثل، قدیمی محسوب نمی‌شود. اما اگر بپذیریم این احساس قرن‌های متمادی است که در نوع بشر وجود دارد و از اجدادمان به ما رسیده، می‌شود با اغماض قبول کرد که ضرب‌المثلی قدیمی است. گیرم شکل ظهور این احساس در نسل‌های مختلف فرق داشته باشد. یا شکل تعطیلات به شکل امروزی نباشد.

اگر تعطیلات را وقفه‌ای بین آن‌چه دوست داریم، یا آن‌چه بهش خو کرده‌ایم بگیریم، می‌بینیم تنهایی از روزی شروع شد که خدا به آدم گفت از بهشت برو بیرون.
گیرم به ما آموخته باشند تعطیلات برای استراحت یا انجام کارهای عقب افتاده یا تفریح باشد.
از کجا معلوم خدا هم همین‌ها را به آدم نگفته باشد؟

شازده کوچولو

2006-05-26T22:03:00.000+03:30

on risque de pleurer un peu si l'on s'est laissé apprivoiser

هول نکن! چیز خاصی ننوشتم. همان جمله همیشگی خودمان است.
" آدم اگه اجازه داد اهلی‌ش کنن. خواه ناخواه خودش را به این خطر انداخته که کارش یه روز به گریه کردن بی‌افته. "

همین.

یاد من باشد

2006-05-22T22:35:00.000+03:30

یادم باشد، آدم ترسو و بزدلی هستم که پای رسیدن به رویاهایش نتوانست به‌ایستد.
یادم باشد پشت دست‌ام را داغ کنم که دیگر دست‌ام برای چیدن ستاره هیچ آسمانی دراز نشود.
یادم باشد، ام‌شب کسی را خفه کردم که این دنیا حضورش را هیچ خوش نمی‌داشت. و کسی را به جایش نشاندم که زیبنده زندگی در این دنیا است.

یادم باشد آدم بزدل روزی هزاربار می‌میرد.
روزی هزاربار. . .

پی‌نوشت:
عنوان را از سهراب سپهری قرض گرفته‌ام. در شعری گفته است
یاد من باشد تنها هستم.
ماه بالای سر تنهایی است.

خدای‌اش رحمت کند. اما اگر بود در گوش‌اش آهسته می‌گفتم آن‌چه بالای سر تنهایی است، ماه نیست برادر من! یک غول بی شاخ و دم است که آدم از ترس‌اش حتی به عزرائیل هم پناه می‌برد. چه برسد به این‌که کارهای احمقانه بکند.
کارهای احمقانه! از همین دست کارهایی که من انجام می‌دهم.

2006-05-16T11:52:00.000+03:30

این روزها در اعتقاد قلبی و التزام عملی به این جمله به سر می‌برم.

وقتی فاجعه به اوج خود می‌رسد، طنز آغاز می‌شود.

گمان کنم برناردشاو گفته باشدش.
خدا خیرش دهد به‌هرحال.

مشق روز و شب

2006-05-12T17:51:00.000+03:30

گمان‌ام در این روزهای مه‌گرفته سخت، در این روزهای هیچ نداشتن، در این روزهایی که گاه، کاه، کوه می‌شود برای‌مان، همین شعر، فقط و فقط همین شعر بتواند مرا سرپا نگه دارد و شاید هم تو را.

من این شعر را می‌پرستم. نیازی هم به توضیح اضافی نیست. هرچند بار هم که لازم باشد این‌جا خواهمش نوشت.
فکر می‌کنم آدمی هرچه‌قدر هم بی‌اعتقاد به آرمان و ایدئولوژی باشد، یک چیزهایی باید در زندگی‌اش اصل باشد. یک روزی هم فرا می‌رسد که باید به خاطر این اصول ایستادگی کند.
من این شعر را هرچند بار که لازم باشد این‌جا خواهم نوشت.
تا یادم بماند زندگی موهبتی است که فقط یک‌بار به آدمی داده می‌شود.
یادم بماند خودم باید بسازم‌اش.
یادم بماند صبوری مشق هرلحظه من است. حتی کنار تو.
و یادم بماند دیگر گله از تو نکنم که چرا شعر می‌نویسی، وقتی می‌خواهم حرف‌های دل‌ت را بشنوم.
چون ام‌شب فهمیدم که درد هرچه زخم عمیق‌تری به روح زده باشد، آدمی بیشتر سراغ شعر می‌رود.

ام‌شب فهمیده‌ام دل بزرگ یعنی چه...

این شعر را هرچند بار که لازم باشد این‌جا می‌نویسم. من باید بتوانم روی پاهایم بایستم.

در آستانه
بايد اِستاد و فرود آمد
بر آستان ِ دری که کوبه ندارد،
چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشي دربان به انتظار ِ توست و
اگر بي‌گاه
به درکوفتن‌ات پاسخي نمي‌آيد.

کوتاه است در،
پس آن به که فروتن باشي.
آيينه‌يي نيک‌پرداخته تواني بود
آن‌جا
تا آراسته‌گي را
پيش از درآمدن
در خود نظری کني

هرچند که غلغله‌ی آن سوی در زاده‌ی توهم ِ توست نه انبوهي‌ ِمهمانان،
که آن‌جا
تو را
کسي به انتظار نيست.

که آن‌جا
جنبش شايد،
اما جُمَنده‌يي در کار نيست:

نه ارواح و نه اشباح و نه قديسان ِ کافورينه به کف
نه عفريتان ِ آتشين‌گاوسر به مشت
نه شيطان ِ بُهتان‌خورده با کلاه بوقي‌ منگوله‌دارش
نه ملغمه‌ی بي‌قانون ِ مطلق‌های مُتنافي. ــ
تنها تو
آن‌جا موجوديت ِ مطلقي،
موجوديت ِ محض،چرا که در غياب ِ خود ادامه مي‌يابي و غياب‌ات
حضور ِ قاطع ِ اعجاز است.
گذارت از آستانه‌ی ناگزيرفروچکيدن قطره‌ قطراني‌ست در نامتناهي‌ ظلمات:
«ــ دريغا
ای‌کاش ای‌کاش
قضاوتي قضاوتي قضاوتي
درکار درکار درکارمي‌بود!»
شايد اگرت توان ِ شنفتن بود
پژواک ِ آواز ِ فروچکيدن ِ خود را در تالار ِ خاموش ِ کهکشان‌های ِبي‌خورشيدــ
چون هُرَّست ِ آوار ِ دريغ
مي‌شنيدی:
«ــ کاش‌کي کاش‌کي
داوری داوری داوری
درکار درکار درکار درکار...»
اما داوری آن سوی در نشسته است، بي‌ردای شوم ِ قاضيان.
ذات‌اش درايت و انصاف
هياءت‌اش زمان. ــ
و خاطره‌ات تا جاودان ِ جاويدان در گذرگاه ِ ادوار داوری خواهد شد.
□
بدرود!بدرود! (چنين گويد بامداد ِ شاعر:)
رقصان مي‌گذرم از آستانه‌ی اجبار
شادمانه و شاکر.
از بيرون به درون آمدم:
از منظر
به نظّاره به ناظر. ــ
نه به هياءت ِ گياهي نه به هياءت ِ پروانه‌يي نه به هياءت ِ سنگي نه به هياءت ِبرکه‌يي، ــ
من به هياءت ِ «ما» زاده شدم
به هياءت ِ پُرشکوه ِ انسان
تا در بهار ِ گياه به تماشای رنگين‌کمان ِ پروانه بنشينم
غرور ِ کوه را دريابم و هيبت ِ دريا را بشنوم
تا شريطه‌ی خود را بشناسم و جهان را به قدر ِ همت و فرصت ِخويش معنا دهم
که کارستاني ازاين‌دست
از توان ِ درخت و پرنده و صخره و آبشار
بيرون است.

انسان زاده شدن تجسّد ِ وظيفه بود:
توان ِ دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن
توان ِ شنفتن
توان ِ ديدن و گفتن
توان ِ اندُه‌گين و شادمان‌شدن
توان ِ خنديدن به وسعت ِ دل، توان ِ گريستن از سُويدای جان
توان ِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع ِ شُکوه‌ناک ِ فروتني
توان ِ جليل ِ به دوش بردن ِ بار ِ امانت
و توان ِ غم‌ناک ِ تحمل ِ تنهايي
تنهايي
تنهايي
تنهايي عريان.
انسان
دشواری وظيفه است.
□
دستان ِ بسته‌ام آزاد نبود تا هر چشم‌انداز را به جان دربرکشم
هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده
هر بَدر ِ کامل و هر پَگاه ِ ديگر
هر قلّه و هر درخت و هر انسان ِ ديگر را.
رخصت ِ زيستن را دست‌بسته دهان‌بسته گذشتم دست و دهان بسته
گذشتيم
و منظر ِ جهان را
تنها
از رخنه‌ی تنگ‌چشمي‌ حصار ِ شرارت ديديم و
اکنون
آنک دَر ِ کوتاه ِ بي‌کوبه در برابر و
آنک اشارت ِ دربان ِ منتظر! ــ
دالان ِ تنگي را که درنوشته‌ام
به وداع
فراپُشت مي‌نگرم:
فرصت کوتاه بود و سفر جان‌کاه بود
اما يگانه بود و هيچ کم نداشت.
به جان منت پذيرم و حق گزارم!
(چنين گفت بامداد ِ خسته.)

2006-05-04T10:35:00.000+03:30

چیزی نیست. من فقط خسته‌ام.
من از بهاری که هرگز فصل من نبوده و نیست، خسته‌ام.
از روزهایی که به شکل اسف‌باری، تکرار روزهای گذشته هستند، خسته‌ام.
از این‌که پیش هرکس و ناکسی سفره دل‌ام را باز می‌کنم، خسته‌ام.
از ضعف خودم خسته‌ام.
از سرگردانی، بی‌پناهی، شوریدگی، دودلی و دلهره خسته‌ام.
از فرصت‌سوزی و بی‌جسارتی خودم خسته‌ام.
از روزهایی که هیچ امیدی به بهبودی‌اش نیست، خسته‌ام.

چیزی نیست. من فقط خسته‌ام.
از دل‌تنگی برای دخترکی که در من بود و با آغاز بهار فهمیدم یک‌سال از نبودنش گذشته است، خسته‌ام.
من هرروز صبح در آینه، کسی را می‌بینم که من نیست. موهایش را شانه می‌کنم، نگاهش را می‌کاوم، به چشم‌های شیشه‌ایش خیره می‌شوم، به پیشانی‌ش که یکی دوتا چین دارد دست می‌کشم، حتی دندان‌هایش را هم می‌شمارم، اما هیچ شباهتی بین او و دخترکی که در من بود نمی‌بینم.
من از این بی‌شباهتی خسته‌ام.

چیزی نیست. من فقط خسته‌ام.
از ناتوانی خودم، وقتی فهمیدم دنیا آن‌طوری نیست که گمان می‌کردم باید باشد، خسته‌ام.
یک روز صبح از حمام بیرون آمدم، موهایم را که خشک می‌کردم فهمیدم دنیا شکل رویای بیست‌سالگی‌ام نیست. رویایی که در آن رسیدن به هرچیزی مثل خشک کردن مو ساده بود. دست کم من فکر می‌کردم که بود.
من از یادآوری آن صبح تلخ خسته‌ام.

چیزی نیست. من فقط خسته‌ام.
از شب‌های بی‌رویا، خسته‌ام.
هر شب، در اتاق را که می‌بندم، آرزو می‌کنم یا فردایی نباشد، یا اگر هست اتفاقی بیافتد که در اتاق من باز نشود و مرا از هراس روبرو شدن با دنیایی که آن بیرون است نجات دهد. دنیایی که با آن غریبه‌گی می‌کنم.
حقیقت این است که شب‌ها همیشه صبح می‌شوند، من از جایم بلند می‌شوم، در اتاق را باز می‌کنم و بی‌تفاوت مشغول زندگی کردن می‌شوم.
من از این بی‌تفاوتی خسته‌ام.
چیزی نیست. زمان که بگذرد، خسته‌گی من هم می‌گذرد. دست کم رنگ عوض می‌کند.
باز هم می‌توانم خودم را قانع کنم راهی که در آن هستم و هیچ نفهمیدم کی به طرف‌اش هل داده شدم، هیچ هم راه بدی نیست. خوبی‌هایش را با انگشتان‌ام بشمارم و شاد شوم از این‌که تعدادش از انگشتان دست‌ام بیش‌تر است.
باز هم می‌توانم سر خودم را آن‌قدر شلوغ کنم که حواس‌ام از خودم پرت شود و برای قدری استراحت دل‌دل بزنم و فکر کنم زندگی یعنی همین!
من دل‌داری دادن به خودم را خوب بلدم. می‌توانم توی ماشین که نشسته‌ام، پایم را کمی روی گاز فشار دهم و فکر کنم آدم‌هایی هستند که خیلی خیلی بد زندگی می‌کنند. حق ندارم خسته باشم و ناله کنم. زیرلبی یکی دوتا فحش هم به خودم بدهم.آن‌وقت اشک‌هایم خیلی زود به لبخند تبدیل می‌شود.

زمان که بگذرد، خسته‌گی من هم می‌گذرد. آن وقت یک روز صبح از خواب بلند می‌شوم، آرایش می‌کنم، دختر خوبی می‌شوم، از همه به خاطر این خسته‌گی احمقانه عذرخواهی می‌کنم، به تو زنگ می‌زنم و می‌گویم: ناهار باهم باشیم؟

تا دور بعدی . .

این هم آخرین نوشته این سال

2006-03-19T06:34:00.000+03:30

پوووف!
باورم نمی‌شود که این سال دارد تمام می‌شود.
راست‌اش را بگویم؟ من از همان اول سال هم آب‌ام با این سال در یک جوب نرفت.
دل‌ام نمی‌آید بگویم سال بدی بود. اما خب! سال خوبی هم نبود.
سال کاملی بود. خیلی سختی داشت.
اما من از روح جدیدم که همه این سختی‌ها این‌گونه صیقل‌اش زده بدم نمی‌آید.
گیرم که نمی‌توانم بگویم خوش‌ام می‌آید.
شاید باید بیشتر بشناسم‌اش.

این سال خیلی خوب به من یاد داد که بعضی چیزها هست که گیر و دار زمانه آن‌ها را به وجود می‌آورد. کاری نمی‌شود کرد. فقط باید تلاش کرد که از وجودشان استفاده خوبی کرد. ارزش‌گذاری برای این چیزها کار مزخرفی است.

دل‌ام می‌خواهد برای سالی که پیش روست صلح آرزو کنم. نه برای خودم، نه برای مردم کشورم، که برای همه جهان. دل‌ام می‌خواهد آن‌ها که جاه‌طلبی‌شان دارد دنیا را به آتش می‌کشد، در این سال دست‌شان از دنیا کوتاه شود. آرزوی مرگ نمی‌کنم. فقط می‌خواهم دست‌شان از دنیایی که ابلهانه فکر می‌کنند از آن خودشان است کوتاه شود.

دل‌ام می‌خواهد سلامتی آرزو کنم. برای همه، به خصوص اکبر گنجی.
دل‌ام می‌خواهد پای‌مردی آرزو کنم. برای همه. به خصوص اکبر گنجی.

در آخر هم:
حول حالنا الی احسن الحال.

سالی سبز، پر از سلامتی و آرامش و شادی پیش روی‌تان باشد.
آمین.

پ.ن: دارم می‌روم سفر.

2006-03-10T00:10:00.000+03:30

2006-03-08T22:15:00.000+03:30

برای من تبریک این روز کمی غریب است. شاید بعدا فرصت شد و گفتم چرا!

اما دل‌ام می‌خواهد ام‌روز یاد کنم از همه کسانی که پیش از آن‌که زن باشند، انسان هستند.
کسانی که تمرین انسانیت می‌کنند.

دل‌ام می‌خواهد یاد کنم از کسانی که پیش از آن‌که روشن‌فکر باشند، روشن‌گر هستند.
روشن‌گر راهی که هست، هرچه‌قدر سخت، هرچه‌قدر پر پیج و خم.

کسانی که مشق صبوری می‌کنند و باکی ندارند از تنهایی، حتی نزد عزیزان‌شان.

امید که روزهای مبارک‌تری پیش رو باشد.

کمی هم از زندگی

2006-03-07T09:21:00.000+03:30

می‌گوید خوبی؟
می‌گویم: روح‌ام بهتر است. جسم‌ام افتضاح. گردن‌ام گرفت. خواست که بهتر شود، میگرن جان آمد!
می‌خندد: از اول هم گفتم به درد نمی‌خوری، باید تو را پس داد.

طنین خنده‌اش، صدای زندگی است. می‌دانستی؟

می‌گویم: زمانی، روزهایی از زندگی‌ام که در ننوشتن می‌گذشت را جزء زندگی حساب نمی‌کردم. حالا نه! من نمی‌نویسم و روزها هستند و جزء زندگی حساب می‌شوند.
می‌خندد: چون من هستم! چه‌طور دل‌ت می‌آید روزهایی که من هستم را از زندگی حذف کنی؟

حضورش خود زندگی است. می‌دانستی؟

2006-02-24T10:59:00.000+03:30

من تلخ‌ام. خیلی بدتر از زهرمار.
شما هم این نوشته را نخوانید. اما اگر می‌خوانید ببخشیدم.

آلبوم هفت سین محمد اصفهانی را گوش کرده‌ای؟
آلبوم نیلوفرانه افتخاری را چه‌طور؟
خیلی دوست‌شان نداری؟
من هم ندارم.

اما شجریان را که حتما می‌پسندی.
ببینم تو هم برای صدای شهرام ناظری می‌میری؟

آوای کردی هوش از سرت نمی‌برد؟
می‌دانی برای جمع کردن فولکلور کردی باید چه‌قدر زحمت کشید.مگر نه؟

می‌دانی که در ایران ضبط موسیقی و انتشارش چه کار جان‌فرسایی است. مگر نه؟

می‌دانی یکی از اولین استدیوهایی که سرپرست‌اش تمام جوانی،میان‌سالی و خلاصه زندگی‌اش را برای موسیقی اصیل ایرانی گذاشت استدیو مشکات بود؟
می‌دانی محمد چاووشی است کسی که از او حرف می‌زنم؟
می‌دانی او، چاووشی خوب می‌خواند؟

اما نمی‌دانی که محمد چاووشی دیروز در یک حادثه رانندگی دو فرزند خود را از دست داد.

به
همین
راحتی

محمد چاووشی جفت جیران‌اش را از دست داد.
کرمانشاهی نیستی که بفهمی یعنی چه!

چاووشی ام‌روز برای سفر فرزندان‌اش چاووشی خواهد خواند.

می‌دانی چیست؟ من کم آوردم. این‌بار حسابی کم آوردم. من له شدم.
چه کسی بود که می‌گفت این روزها خود زندگی است؟
چه کسی بود که می‌گفت این روزها کامل است؟
تف به روش!

پ.ن: شما بگویید چه کنم؟ شما بگویید برای دل سوخته این پدر و مادر چه کنم؟ هی کنار مادر بنشین‌ام و بگویم: خاک بر سر من؟
اگر می‌شناسیدش که شریک غم‌اش باشید. اما اگر نمی‌شناسیدش به حرمت یکی از همین‌ها که نام بردم برای‌شان صبر بخواهید. شبانه روز صبر بخواهید. از هرکه بهش معتقد هستید، برای‌شان صبر و پای‌مردی بخواهید. من کم آوردم. من حسابی کم آوردم.

2006-02-22T00:20:00.000+03:30

مثل بچه‌ای که خودش با هزار زحمت راه افتاده باشد و هنوز باورش نشده باشد که راه افتاده، خوش‌حالم.
سه سال است که راه افتاده‌ام.
فکر می‌کنم در زندگی هر آدمی یک روز است که خود زندگی است. همه چیزهایی که در یک زندگی ممکن است ببیند و داشته باشد، در آن روز خواهد داشت. حتی چیزهایی که ممکن است نداشته باشد.
برای من دوم اسفند روز زندگی است.
من در این روز همه زندگی را تجربه کرده‌ام. شادی، غم، حضور، غیبت، تولد، مرگ.
فکر می‌کنم در زندگی هر آدمی لحظاتی هست که او کامل زندگی می‌کند. با همه وسعتی که در او به ودیعه نهاده شده است.
لحظات دوم اسفند برای من این چنین است.

دوم اسفند برای من این خانه را داشت.
حضور خاتون را داشت که مانای زندگی‌ام شد.
تولد دوست را داشت.
و کتاب شازده کوچولو را داشت. به زبان اصلی.
حالا پس از سه سال من این خانه را دارم، مانا را دارم، کتاب شازده کوچولو به زبان اصلی را دارم، تو را دارم که بهترین اتفاق همین زندگی هستی.
همین زندگی که در آن بعضی چیزها را هم ندارم.
حالا پس از سه سال می‌دانم که مهم‌تر از اهلی شدن، زمانی است که به پای ما صرف این کار می‌شود.
مهم‌تر از اهلی کردن، این است که ما تا زنده‌ایم مسئول چیزی هستیم که اهلی کردیم.

دل‌ام می خواهد ام‌سال هم به سیاق قدیم نوشته فراموش خانه را این‌جا بگذارم.
دستی به سر و روی‌اش کشیدم این‌بار.
این نوشته هنوز هم همان‌قدر پر است که باید.
به گمان‌ام تا همیشه هم همین‌قدر پر می‌ماند.

فراموش خانه سه ساله

گاهی حرف زدن بهانه می‌خواد. چه بهانه‌ای بهتر از این؟
خیلی وقت بود که فقط راه می‌رفتم. بدون این‌که به این راه اومده یک نگاهی بندازم. خوبی سال‌گردها به همینِ. آدم مجبور می‌شه به راهی که اومده یک نگاهی بندازه.
تکه‌های کوچک شادی. سه سالِ که زیاد شده تو زندگی‌ام. تکه‌های کوچک و کوتاه و پراکنده شادی... تکه‌هایی که کم‌اند. ولی مزه‌شون تا مدت‌ها می‌مونه. مثل طعم کیک شکلاتی. مثل رنگ نارنجی غروب توی آسمون. دوستشون دارم. زیاد.

وقتی که تصیمی گرفتم این راهُ بیام. اون‌هم پیاده، اصلا فکر نمی‌کردم همه چیزش این‌قدر خوب باشه برام. حتی تلخی‌هاش، خاکستری‌هاش، نداشتن‌هاش.
زندگی بادبادکی بهترین چیز برای منِ. رها شدم. دیگه روی زمین نیستم. رو ابرها هستم. هرچند...به آسمون هم نزدیک نیستم، اما زیر پام سبکِ. ابرا کمک‌ام می‌کنن بپرم، بی‌دغدغه.

نوشتن خیلی چیزا بهم یاد داد. بعضی‌هاشو می‌شه گفت. بعضی‌هاشو نه!
وقتی شروع کردم به نوشتن، می‌خواستم فراموش کنم. حالا این تنها کاریِ که نمی‌خوام انجام بدم. این‌جا لحظه‌هایی برام جاودانه شد که برای یک عمر کافیِ
نگاه کردن به دنیا از این پنجره بهترین کاری بود که می‌تونستم تو زندگی انجام بدم. می‌دونم که این پنجره باز می‌مونه. تا وقتی من باش‌ام. تا وقتی طوفان نیاد و منُ با خودش نبره.
حس لحظه! نوشتن بهم یادش داد. این‌که قدرشونُ بدونم و با نوشتن جاودانه‌شون کنم.

بعضی چیزا هست برای داشتن. بعضی چیزا هم هست برای نداشتن.
من با نوشتن داشته‌هامو ثبت کردم. نداشته‌ها رو فراموش نمی‌کنم. اما حسرت‌شونُ هم نمی‌خورم...سعی می‌کنم که نخورم.

سهم آدما از زندگی همیشه نباید زیاد باشه. من به سهم کوچیک‌ام از زندگی راضی‌ام. تو نبودی. هنوز هم نیستی.به خاطر همین همه لحظه‌هایی که می‌شد تا ابد برای تو باشه، پس زدی.

همیشه آهسته و پیوسته حرکت کردنُ دوشت داشتم و دارم. خط پایان هم نزدیک شده. من دارم برنده می‌شم. چرا خوابیدی خرگوش؟

گفته بودم که: من مومن‌ام. تا همیشه. اما به خاطر ایمان‌ام فرصت زیستنُ از خودم نمی‌گیرم. فرصت شاد بودن.
می‌دونی؟ یک روز تو هم همین راهی رو می‌ری که من رفت‌ام. هر از گاهی به آسمون بالای سرت یک نگاهی بنداز. اون‌جا حتما یک ستاره هست که برای تو بدرخشه و تاریکی‌هاتُ روشن کنه.

ازت ممنون‌ام که اهلی کردن و اهلی شدنُ بهم یاد دادی.

می‌دونم که من یک تکه از دل‌ام رو بدجایی جا نذاشتم. می‌دونم کسی هست که مواظب‌اش باشه.

می‌بینی؟ هنوز هم دل‌ام نمی‌آد این نوشته رو اون‌قدر مرتب کنم که تو دوست‌اش داشته باشی. گفت‌ام که: این نوشته مال تو نیست. مال من هم نیست. مال فراموش خانه است و همه کسانی که این‌جا رو می‌خونن. کسانی که با بودن‌شون کمک کردند لحظه‌‌های خوبی برام جاودانه بشه. لحظه‌هايی مثل خورشيد پرتقالی رنگ.
ممنون که اين مدت به ‌اين‌جا سر زديد. هر از گاهی سری به اين‌جا بزنيد. صاحب فراموش‌خانه هرگز فراموش‌تون نمی‌کنه.

ممنون.
بابت همه چیز

2006-02-19T22:36:00.000+03:30

به جُست‌وجوی ِ تو
بر درگاه ِ کوه مي‌گريم،
در آستانه‌ی ِ دريا و علف.
به جُست‌وجوی ِ تو
در معبر ِ بادها مي‌گريم
در چارراه ِ فصول،
در چارچوب ِ شکسته‌ی ِ پنجره‌يي
که آسمان ِ ابرآلوده را
قابي کهنه مي‌گيرد.

سال گذشته گمانم همین روز بود که خبر را شنیدم. روی سنگ قبرت همین شعر نوشته شده. شعری که من دوستش گرفته ام. شعری که در مراسم یادبودت هم خواندم.
روز بدرقه تو شد ظهر عاشورا. من اما دلم خواست دوم اسفند ماه یادم بماند.
یک سال گذشته است حالا و من فهمیده ام نبودن فیزیکی یک دوست در کنارت یعنی چه. گیرم که چهارسال از او بی خبر مانده باشی.

جريان ِ باد را پذيرفتن
و عشق را
که خواهر ِ مرگ است. ــ

پانزده ساله بودم که با مرگ آشنا شدم. اما دوم اسفند ماه سال گذشته که تن تو را بدرقه کردیم مرگ را با همین دستان خودم لمس کردم.

و جاودانه‌گي
رازش را
با تو در ميان نهاد.

غریبه نیستم با خواهر عشق. پذیرفتمش. زندگی وادارم کرد که بپذیرمش. اما. . .
می دانی؟ دست خودم نیست. یک سال است دارم فکر می کنم نبودن فیزیکی یک دوست چه فقدان عظیمی را می تواند در زندگی هرکس به وجود آورد.
تو که رفتی، سامان که رفت، پدر سپیده که رفت، یاسمن که رفت، دیگر دست و دلم یکی نشد.
به خاطر همین است که لیلا دو هفته است چشم انتظار تماس من مانده است.
چه کنم، دستم نمی رود گوشی تلفن را بردارم و با صدای ساختگی تسلیت بگویم.

پس به هيات ِ گنجي درآمدی:
بايسته و آزانگيز
گنجي از آن‌دست
که تملک ِ خاک را و دياران را
از اين‌سان
دل‌پذير کرده است!

لیلا جانم:
باید بپذیریم مرگ خواهر عشق است. باید بپذیریم و درک کنیم که از ابتدای راه قدم به قدم با ما می آید. بی آن که لحظه ای از ما غافل شود.
در کمین ما نیست. فقط منتظر است هنگامه رفتن ما فرا رسد.
من خوب می دانم که دل تنگی فزاینده در نبود کسی چه بلایی سر روح آدمی می آورد.
اما اگر بپذیریم مرگ پایان نیست، زندگی را بیشتر می فهمیم.
سحر که رفت، من فهمیدم مرگ پایان نیست. نمی تواند که باشد.
سال سختی را در پیش داری. برایت پایمردی آرزو می کنم.

نام‌ات سپيده‌دمي‌ست که بر پيشاني‌ ِ آسمان مي‌گذرد

من مراسم سال گردت را نخواهم آمد سحر. ناراحت که نمی شوی؟ جمعه پیش خودت می آیم.

ــ متبرک باد نام ِ تو! ــ

سال سختی بود سحر. خیلی سخت... خیلی

پی نوشت: لازم است بگویم شعر از شاملو است؟ لازم است بگویم در خاموشی فروغ فرخ زاد سروده شده است؟ لازم است بگویم من به این شعر است که زنده ام؟

2006-02-13T00:01:00.000+03:30

چرا ما آدم ها یاد نمی گیریم حضورمان در زندگی یکدیگر به موقع باشد، نه بی موقع؟
چرا ما آدم ها یاد نمی گیریم رفتن مان از زندگی یکدیگر به موقع باشد نه بی موقع؟
هان؟
چرا همیشه دیر می رسیم و برای این دیر رسیدن همیشه توضیح منطقی داریم؟
هان؟
پس دل ما کجاست؟

2006-01-29T12:00:00.000+03:30

هیچ می دونی تولدت بهترین اتفاق بهمنه؟
هیچ می دونی حضورت بهترین اتفاق این زندگیه؟

تولدت مبارک بهترین اتفاق زندگی :*

2006-01-27T23:32:00.000+03:30

آخرین اجرای فنز روی کره زمین، عالی بود*

یه جمله داشت که می گفت: آدم باید یه روزی کار بزرگ زندگی شو انجام بده.
می دونی؟ همش دارم فکر می کنم کار بزرگ زندگی من چه قدر چرت بود.
کاش آدم همیشه کار بزرگ زندگی شو انجام نده. یا اگه انجام می ده بعدش به نظرش کوچیک نیاد. یا شایدم آدم وقتی داره یک کاری رو انجام می ده نباید فکر کنه که کار بزرگ زندگیش همونه!
واسه آدمایی مثل من، تو حسرت موندن انجام کارهای بزرگ بهتر از انجام دادن اوناس!
این جوری آدم همیشه فکر می کنه یه کار بزرگی هست که باید انجام بده. اونوقت هرجوری هست قبل مرگش اونو انجام می ده. وقتی هم که مرد دیگه نمی فهمه کار بزرگ زندگیش چرت بود یا نه!

ول کن بابا! از وقت خوابم گذشته هذیون می گم.

* مرسی دختر جون بابت اصرارت برای دیدن تئاتر. این جوری نگام نکن. حالم خوبه. فقط از وقت خوابم گذشته.

پ.ن : رفیق جون! امشب بسی خوش گذشت. قدِّتُ قربون!

2006-01-21T20:17:00.000+03:30

من اگر امشب ننویسم دلم می ترکد.

تو فکر کردی پشت تمام این حرف ها و حدیث ها چه هست برایم؟ چه می ماند برایم؟
تو فکر کردی روح خراش خراش شده ام ترمیم می شود؟
تو فکر کردی از یاد دلم می رود؟
زخم می زنی و هیچ نمی فهمی همه این ها که می گویی، همه این ها که می کنی یعنی زخم.

من از سختی، از مبارزه، فراری نیستم.
از فرسودگی چرا.
و من این روزها فقط فرسوده ام. همین. فرسوده
و فرسودگی روحم را می خورد. ذره ذره و با درد.

دل من سختی را می پذیرد. دل من سختی را تاب می آورد.
فرسودگی را نه.

تو هیچ به فکر دلم هستی؟
.
.
.
پ.ن: تا اطلاع ثانوی صاحب فراموش خانه همین قدر تلخ است که می بینید. چون رفیقش رفیقی نمی کند. چون رفیقش خویش از بیگانه نمی شناسد. رفیقش دل می شکند. با سنگ ریزه دل می شکند.
شما هم چیزی نگویید. بروید به رفقای تان یاد دهید، رفیقی کنند.

2006-01-12T19:41:00.000+03:30

پیش نوشت: من امشب گریه کردم. به همین راحتی!
بعد هم بلند شدم و یک ساعت اتاقم را گز کردم. هی راه رفتم و با خودم گفتم چرا من؟ هی راه رفتم و سرم را بلند کردم و گفتم چرا من؟
بعد دوباره آمدم، نشستم این جا و دوباره گریه کردم. به همین راحتی.
.
.
.
هنوز هم نمی دانم چرا من! هنوز هم نمی دانم همه چیزهایی که در زندگی من هست دخلی به خدای آسمان ها دارد یا نه! چیزهایی که اگر بی انصاف نباشم باید بگویم خودم خواستم باشند.
من هنوز هم گونه هایم خیس است. اما حالا فکر می کنم باید حس همین لحظه دلم یادم بماند.
نوشته زیر را اسفند ماه دوسال پیش نوشتم. امشب دوباره دلم هوایش را کرده.
یادم هست! به سختی زمین خورده بودم و هی می خندیدم.
اسفند ماه دو سال پیش، ماه خوبی بود. پر بود.
اسفند ماه دوسال پیش ماهی بود که من در هر جای زندگی که باشم هر از گاهی نگاهی به آن خواهم انداخت.
. . .
دستی به سر و روی این نوشته کشیدم و گذاشتمش این جا.
هی هی هی هی از این دل.
هی . . .

اول: زمين خورده ام.
البته ما که زمين خورده بوديم. ولی اين بار فرق می کند. پخش زمين شده ام اين بار. اگر بودی و می ديدی حتما می خنديدی.من هم می گفتم: خب! لااقل به يک دردی خورديم. که تو به ما بخندی. تو باز می خنديدی، از ته دل، من چشمانم را می بستم و صدای خنده تو کشيده می شد تا ته ته دلم...

دوم: هيچ کس، تاکيد می کنم هيچ کس، نمی تواند مرا به آنچه نيستم تبديل کند.يا مجبورم کند آنچه باشم که نمی خواهم، که نمی شود

اول: اين پخش شدگی روی زمين هيچ چيز که نداشت برايم،سه روز استراحت مطلق داشت. کمی می توانم بخوابم. کمی فقط. اگر درد
بگذارد.

سوم: آخ پدر بزرگ دوست داشتنی! هميشه می گفتي: مواظب شاديت باش! هستند کسانی که بخواهند آن را از تو بدزدند

اول: حالا که زمين خورده ام کسی هست که به ديدنم بيايد؟ نا سلامتی مريضم.

چهارم: زندگی نمی گذارد که شاد باشم؟ به درک! من شادش می کنم

اول: اگر خواستيد به ديدنم بياييد،من مدت هاست که کمپوت نخورده ام. لطفا فراموش نشود. با يک شاخه گل نرگس. اتاقم به بی مريمی
عادت کرده. به بی نرگسی نه!

پنجم: دلم بهانه دست هايت را می گيرد

اول: اگر کسی خواست به ديدنم بيايد از پنجره بيايد.من مدتی است در را بسته ام.

ششم: هنوز نمی شود گل ياد تو را چيد و اينجا گذاشت. زمانش نرسيده. دست من هم نیست. می دانی که؟!صبوری کن نازنينم..صبوری

اول: درد گسی است. اذيتم نمی کند. فقط هست. در انتظار رفتنش تند تند کتاب می خوانم. خوب که خسته می شوم، چشمانم را می بندم و به صدای خنده تو گوش می دهم. صدای خنده تو را از ته ته دلم می کشانم پشت پلک هایم، شايد درد آرام گيرد و اين داغی پيشانيم برای يک لحظه هم که شده فراموشم شود. می بینی؟ نفرینت مرا زمین گیر کرد. اما نسوزاند. تو هنوز هم صادقانه مهربانی. من هم!

هفتم: خوش می گذرد. نيازی به اثبات نيست. همين که خودم می دانم و می فهمم و حسش می کنم کافی است. شادم

اول: نه! سرم زمين نخورده. دست و پايم هم نشکسته. نه!در هم نرفته. آنچه نشکستنی بود شکست، آنچه در نرفتنی بود در رفت! تو بايد نگران دلم می بودی که نبودی.

هشتم: کسی می تواند به من بگويد که چرا سهم من از آدم ها همه نبودنشان بود؟

اول: درد کمی رفته است. تا بازگشت دوباره اش می روم کمی بخوابم. شايد تو که نه، خيال تو به ديدنم بيايد. با يک شاخه نرگس

زندگی یعنی این

2006-01-05T23:28:00.000+03:30

زندگی یعنی این که پس از چندین روز درد و بی خوابی و تلخی چشم باز کنی و ببینی که خورشید هست، تو هستی، سرت هست، درد نیست.
زندگی یعنی این که خورشید را مهمان اتاق تاریک ات کنی و نورش چشمان ات را آزار ندهد.
زندگی یعنی این که گوش بسپاری به نوای موسیقی بی آن که صدایش آزارت دهد.
زندگی یعنی این که پس از چندین روز درد، دیگر تن ات از تصور تماس سر انگشتان دست ات با پوست سرت نلرزد.
زندگی یعنی این که آرامی.

زندگی یعنی همین. همین تکه های کوچک. همین فراموش شده ها.

پی نوشت:عجالتا ما دوباره از دروازه جهنم برگشتیم. یعنی این که این بار هم برای ما جا نداشتند. یعنی این که ما باز هستیم. خوب هم هستیم!! حسودان مراقب چشم های شان باشند.

2006-01-01T23:17:00.000+03:30

درد بد است.
سردرد بدتر است.
هذیان گویی به وقت سردرد افتضاح است.
میگرن هم خر است.
خیلی خر است.*

من هم در پینگ شدن بی خودی این جا بی تقصیرم جون مادرم.

* اینو رفیقی می گفت که مثل ما اهل درد بود.

2005-12-20T19:11:00.000+03:30

ورزش می کنم دوباره. به هر جان کندنی که هست صبح ها از خواب بلند می شوم، با آب سرد دست و رو می شویم، شال و کلاه می کنم، بند کفش و موهایم را محکم می بندم و می روم ورزش.
هنوز نفس کم می آورم اما درد دیگر نیست. خیلی کم تر است لااقل.
پس از این که زمان مقرر و ورزش تمام می شود، صدای ضبط را بلند می کنم، دست هایم را این طرف و آن طرف پرت می کنم، سرم را تکان می دهم، با پاهایم ضرب می گیرم و مثلا می رقصم. همراهم از خنده گوشه ای می افتد. خوب نگاهم می کند و خوب می خندد. نفس من که می رود و نفس او که تازه می شود، بلند می شود و خیلی نرم شروع می کند به رقصیدن.چشمکی به من که گوشه ای افتاده ام می زند و می گوید: ببین! این جوری. کاری که تو می کنی بیشتر شبیه دست و پا زدن است. بعد از گذشت سه هفته هنوز نفهمیده ام چگونه کسی می تواند چنین نرم برقصد ! چه برسد به این که بخواهم یاد بگیرم. عجیب بی استعدادم من!
. . .
امروز زودتر از همیشه می آیم خانه. دوش می گیرم. روبروی آینه می نشینم و مشغول خشک کردن موهایم می شوم. نگاهم می افتد به چشم های دخترک توی آینه که خیره شده به من. نگاهش از آن نگاه هایی است که یعنی: حرف بزن! اما دروغ بی دروغ...
می گویم: آدم بی مسئولیتی اگر بودم، مدت ها پیش نقطه را سر سطر می گذاشتم تا هرگز دوباره شروع نشوم. من اما نقطه را ته خط گذاشتم و آمدم سر خط !
آدم بی مسئولیتی نبودم. نیستم هنوز. همه این دست و پا زدن ها هم به این خاطر است که روزی گفتم: من مومن ام. تا همیشه. . . اما به خاطر ایمان ام فرصت زیستن را از خودم نمی گیرم. فرصت شاد بودن . . .
در قوطی کرم را باز می کنم. با انگشت ام روی پوست دخترک توی آینه نقطه هایی سفید می گذارم. دخترک نوک انگشتان اش را روی پوستش می کشد. نقطه ها، دایره هایی سفید می شوند. بعد به آرامی آن ها را محو می کند. نگاه ام می کند. می گویم: گاهی عجیب سخت می شود. گاهی عجیب نفس کم می آوری. دل ات می خواهد گوشه ای بنشینی و هر از گاهی سرک بکشی به سه نقطه ای که زمانی بوده و لابه لایش خطوط نوشته و نانوشته زیادی پنهان کرده ای. پشت دستم را روی گونه هایم می کشم.می گویم: آن وقت از همان گوشه داد بزنی و بگویی من فقط دست و پا می زنم، کسی باید بیاید که رقصیدن، نرم رقصیدن، خوب رقصیدن بلد باشد.
در قوطی کرم را می بندم. به دخترک که حالا دارد دست هایش را به هم می مالد می گویم: اما بیشتر وقت ها حس می کنم این دست و پا زدن هیچ بد نیست. چون یادم می آورد من به خاطر ایمانم فرصت زیستن را از خودم نگرفته ام. فرصت شاد بودن...
دخترک دست دراز می کند. از گوشه آینه رژ لب صورتی را بر می دارد. روی لب های من می کشد. لبخند می زنم و با دهان بسته می گویم: سخت است، اما بد نیست. من هم روزی نرم رقصیدن را می آموزم. هر چه قدر هم که این زندگی بد آهنگ باشد. نه؟
لبخند می زند، گونه ام را می بوسد. موهایم را روی شانه هایم رها می کنم و از اتاق بیرون می آیم.
روی آینه لبخندی صورتی رنگ می درخشد.

2005-12-07T20:21:00.000+03:30

اول: فکر می کنم دیار ما روزهای خوبی را نمی گذراند.
روزهای خوبی را نمی گذرانیم.
این رفتن های پی در پی نمی گذارد که حال من خوب باشد.
این رفتن های دست جمعی چه بدتر! . . .
هوای آلوده اگر تیره گی هدیه ندهد به من، درد را حتما هدیه می دهد.
می خواهم حرف بزنم. خیلی خیلی حرف دارم که بزنم.
فرصت اش نمی دانم اما کجاست؟

دوم: اگر به من بگویند که باز هم روی زمین اتاق ام بنشین ام و به تخت ام تکیه بزن ام و درس بخوان ام، قطعا می میرم. شکر خدا این امتحانات باقی مانده هم تمام شد !

سوم: قرار بود آخر هفته بروم میهمانی. اما امروز صبح تصمیم گرفتم بروم سفر. دلم یک نفس عمیق می خواهد.

چهارم: تو می دانی این همه تردید من از کجا می آید؟ به کجا می رود؟ یا مرا قرار است کجا ببرد؟

2005-11-30T11:53:00.000+03:30

اول: سیمین دانشور کتاب سووشون خود را این گونه آغاز می کند:
به دوست
که جلال زندگی ام بود
و من در سوگ اش
به سووشون نشسته ام.
.
.
.

سه ماه است هر روز کاغذ سفید را روبه روی ام می گذارم، بالای آن می نویسم:
به دوست . . .
سه ماه است بقیه کاغذ سفید می ماند.

دوم: اين نوشته را در ميان ورق پاره های دوستی قديمی پيدا کرده ام که حالا خودش را گم کرده ام. شما که مي خوانيدش اگر دوست مرا ديديد به اوبگوييد که دوباره خوانی آدم را غمگين می سازد. گاهی البته
.
.
.
شما هم که این نوشته را می خوانید به نویسنده اش بگویید، خود عشق است. خود عشق . . .

سوم: شما می دانید دوست من که قدیمی بود، که جلال زندگی بود،کجاست؟
دوستی که من در غیاب اش آن قدر بهت زده ام که حتی نمی توانم غمگین باشم. چه برسد به این که در سوگ اش به سووشون بنشینم!
شما می دانید من چه کسی را، کی، کجا و چرا گم کرده ام؟
شما می دانید همه این مدت پی چه چیزی این گونه دور خود می چرخم؟
شما می دانید بی عشق چگونه می توان زیست؟

خبری از من

2005-11-23T21:17:00.000+03:30

من ناخن هایم کوتاه، موهایم بلند و روزگارم خوش است.
شما چه طور؟

من سرم بی درد، خواب ام راحت و نفس ام عمیق است.
شما چه طور؟

من ب ی ک ا ر م
شما چه طور؟

من بی دل و دستارم. . .
شما چه طور؟

2005-11-16T18:35:00.000+03:30

ساعت چهار صبح امروز کتاب خانه مرجع دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران در آتش سوخت
.
.
.

انگار دستی چهار سال از زندگی مرا برید و انداخت دور.
انگار کات شده ام! از بهترین سال های عمرم کات شده ام.
.
.
.
تمام هفته گذشته، داشتم فکر می کردم به این که فقط یک نشانه کافی است.یک نشانه تا من بمانم. کنار همه چیزهایی که این سال ها با تردید به آن ها نگریسته ام بمانم. تمام هفته گذشته، دستم را برای یافتن یک نشانه دراز کردم.
امروز دست من به دیوار سیاه کتاب خانه مان کشیده شد.
فقط باید آن جا بوده باشی تا بفهمی چه می گویم. فقط باید آن جا، گوشه سمت چپ کتاب خانه نشسته باشی تا بفهمی این بغض چگونه دارد خفه ام می کند. بغضی که از ظهر اشک بی وقفه شده و تمامی ندارد انگار.
. . .
سهم من از این سال های اندکی که گذرانده ام زیاد نبوده. خاطره زیادی با خودم جمع نکرده ام از آن سال ها. اما دلم می خواست همان اندک باقی می ماند. دلم می خواست وقتی مثل مامان بعد از بیست و پنج سال پا به آن کتاب خانه می گذارم چیزی از گوشه قلبم بدود خودش را برساند پشت پلک هایم، اما من لبخند بزنم و بگویمش آن جا بماند. خاطرات را دوره کنم. با چنگی که به دل کشیده می شود از دل تنگی.
. . .
هر کسی که روزگار دانشجویی گذرانده باشد می تواند بفهمد یعنی چه وقتی می گویم: میز و صندلی و دیوار و ستون آن جا بوی آشنا داشت. نگاه آشنا داشت. گیرم با درد.
. . .
انگار کات شده ام.
انگار دستی مرا کند و گفت برو!
انگار باد شده ام.
. . .
چه قدر تنهایم روزی که بازگردم و ببینم هیچ چیز از من، از روزگار من، از خاطرات من باقی نمانده است.
.
.
.
فقط آرزو می کنم هیچ کس، هیچ کس، هیچ کس، در هیچ لحظه ای از زندگی اش معنای واقعی جمله" دود شد رفت هوا" را نفهمد.
.
.
.
بخوانید 1 ، 2

2005-11-08T12:58:00.000+03:30

دو هفته است که می خواهم این شعر را این جا بنویسم
می دانی؟ دور نیست روزی که عهد کردم دیگر فروغ نخوانم. با صدا یا بی صدا فرقی نمی کرد، فقط نخوانم!
دو هفته است فهمیده ام چه حرف بیهوده ای!
باید این شعر را بنویسم. همه اش را! هرچه قدر دست ام، دل ام بلرزد، باید بنویسم
.یک چیزهایی باید که یادم بماند
دو هفته است می خواهم این شعر را این جا بنویسم، بعدش هم کلی حرف بزنم.
اما نمی شد. نمی شود. انگار باید فقط این شعر را نوشت و رفت. بی هیچ حرف اضافه.
می دانی؟ در من هیچ چیز تغییر نکرده است. همه چیز همان است که بود، که هست. من فقط زمان را تباه لحظه های دست و پا زدن می کنم. آن وقت، وقتی خسته می شوم، وقتی نفس ام هم بالا نمی آید، یادم می آید همه چیز همان است که بود. هیچ چیز تغییر نکرده است. فقط گاهی رنگ به رنگ می شود. همین!
دارم فکر می کنم بار چندم است به این جا رسیده ام. درست همین جایی که فروغ هم در این شعر رسیده است. چند بار دیگر هم به این جا خواهم رسید؟
می دانی؟ دیگر حتا نا امیدی و تلخی هم نیست. حس پذیرش آرام این حقیقت است که: خب! هست. همه چیز همان طور" هست" است.
من این شعر را می خوانم، دو بار، سه بار، هزار بار.
من این شعر را روی همه آینه هایی که هر روز مرا می بینند می نویسم. که اگر روزی یادم رفت، آن ها یادم بیاندازند
.تو برای یک بار هم که شده کمی از انصافت خرج کن و بگو: واقعا فریبنده ترنبود؟
می دانی؟ من خسته ام. من از همه چیزهایی که مرا به تو، تو را به من این گونه بیهوده می رساند خسته ام
من از تو، از خودم خسته ام
من از این پذیرش آرام حقیقت که حتی دیگر زخم هم نمی زند خسته ام.
اما دل کنده؟ گمان نکنم
.
.
.
بگذریم!
فروغ را دوست دارم. گاهی هم عصبانی ام از او. چرا باید زنی این گونه صریح، این گونه بی آلایش، این گونه وحشی، این گونه زیبا، حقیقت درون مرا بگوید و نگذارد که بگریزم؟حقیقت را بگوید و مارا برهاند از رنج بازگفتن اش. رنج نوشتن اش.
می دانی؟ رهایی از رنج همیشه خوب نیست

واقعا دیگر بگذریم!

وهم سبز

تمام روز در ‌آينه گريه مي كردم
بهار پنجره ام را
به وهم سبز درختان سپرده بود
تنم به پيله تنهاييم نمي گنجيد
و بوي تاج كاغذيم
فضاي آن قلمرو بي آفتاب را
آلوده كرده بود

نمي توانستم ديگر نمي توانستم
صداي كوچه صداي پرنده ها
صداي گم شدن توپ هاي ماهوتي
و هاي هوي گريزان كودكان
و رقص بادكنك ها
كه چون حباب هاي كف صابون
در انتهاي ساقه اي از نخ صعود مي كردند
و باد ‚ باد كه گويي
در عمق گودترين لحظه هاي تيره همخوابگي نفس مي زد
حصار قلعه خاموش اعتماد مرا فشار مي دادند
و از شكافهاي كهنه، دلم را بنام مي خواندند

تمام روز نگاه من
به چشمهاي زندگيم خيره گشته بود
به آن دو چشم مضطرب ترسان
كه از نگاه ثابت من ميگريختند
و چون دروغگويان
به انزواي بي خطر پلكها پناه مي آوردند

كدام قله ‚ كدام اوج ؟
مگر تمامي اين راههاي پيچاپيچ
در آن دهان سرد مكنده
به نقطه تلاقي و پايان نمي رسند ؟
به من چه داديد اي واژه هاي ساده فريب
و اي رياضت اندامها و خواهشها ؟
اگر گلي به گيسوي خود مي زدم
از اين تقلب ‚ از اين تاج كاغذين
كه بر فراز سرم بو گرفته است فريبنده تر نبود ؟

چگونه روح بيابان مرا گرفت
و سحر ماه ز ايمان گله دورم كرد
چگونه نا تمامي قلبم بزرگ شد
و هيچ نيمه اي اين نيمه را تمام نكرد
چگونه ايستادم و ديدم
زمين به زير دو پايم ز تكيه گاه تهي مي شود
و گرمي تن جفتم
به انتظار پوچ تنم ره نمي برد

كدام قله كدام اوج ؟
مرا پناه دهيد اي چراغ هاي مشوش
اي خانه هاي روشن شكاك
كه جامه هاي شسته در آغوش دودهاي معطر
بر بامهاي آفتابيتان تاب مي خورند

مرا پناه دهيد اي زنان ساده كامل
كه از وراي پوست سر انگشت هاي نازكتان
مسير جنبش كيف آور جنيني رادنبال مي كند
و در شكاف گريبانتان هميشه هوابه بوي شير تازه مي آميزد

كدام قله كدام اوج ؟
مرا پناه دهيد اي اجاقهاي پر آتش اي نعل هاي خوشبختي
و اي سرود ظرفهاي مسين در سياهكاري مطبخ
و اي ترنم دلگير چرخ خياطي
و اي جدال روز و شب فرشها و جاروها
مرا پناه دهيد اي تمام عشق هاي حريصي
كه ميل دردناك بقا بستر تصرفتان را
به آب جادوو قطره هاي خون تازه مي آرايد

تمام روز ‚ تمام روز
رها شده ‚ رها شده چون لاشه اي بر آب
به سوي سهمناك ترين صخره پيش مي رفتم
به سوي ژرف ترين غارهاي دريايي
و گوشتخوارترين ماهيان
و مهره هاي نازك پشتم
از حس مرگ تير كشيدند

نمي توانستم ‚ ديگر نمي توانستم
صداي پايم از انكار راه بر مي خاست
و يأسم از صبوري روحم وسيع تر شده بود
و آن بهار و آن وهم سبز رنگ
كه بر دريچه گذر داشت با دلم مي گفت
نگاه كن
تو هيچگاه پيش نرفتي
تو فرو رفتي

پ.ن: پس از امتحان باز می گردم

2005-10-26T16:18:00.000+03:30

افسوس
من با تمام خاطره هایم
از خون، که جز حماسه خونین نمی سرود
و از غرور، غروری که هیچ گاه
خود را چنین حقیر نمی زیست
در انتهای فرصت خود ایستاده ام
و گوش می کنم : نه صدایی
و خیره می شوم : نه ز یک برگ جنبشی
و نام من که نفس آن همه پاکی بود
دیگر غبار مقبره ها را هم
برهم نمی زند*

پی نوشت اول: غروری که هیچ گاه، خود را چنین حقیر نمی زیست

پی نوشت دوم: دلم می خواهد سرم را به سوی آسمان بگیرم، فریاد بزنم و بگویم: چیزی که این روزها دارد از من، از درون من به یغما می رود، نیروی جوانی و سرزندگی است. نیرویی که هرگز بازنخواهد گشت
دستی که همه این اتفاقات را خواسته و نوشته برای من، مرا رویین تن یا سیمرغ پنداشته.
من رویین تن نیستم.
من سیمرغ نیستم. از خاکستر وجودم چیزی دوباره سر بر نخواهد آورد.
.به خودت قسم چیزی سر بر نخواهد آورد
من دخترک کوچکی هستم که تا دنیا دنیا است دلش می خواهد تلاش کند تا یک روز هم که شده آن طور که دوست دارد زندگی کند.
من از این جدال های پنهانی و بیرونی خسته ام.
از این همه دویدن و به هیچ نرسیدن.
از این همه فرسوده گی برای به دست آوردن چیزهایی که خودمان هم هنوز درست نمی دانیم چه هستند خسته ام.
زود بود، زود است.همه این بازی ها زود است برای ما.
من به خودت قسم خسته و دل مرده و شکسته ام.

پی نوشت سوم: اگر گلی به گیسوی خود می زدم
از این تقلب، از این تاج کاغذین
که بر فراز سرم بو گرفته است،
فریبنده تر نبود؟*

پی نوشت چهارم: احمقانه است گفتن همه این ها در وبلاگ.چرا گفتم؟ معتقدم صدای من به گوش اش نمی رسد. شما کاری کنید.
اگر هنوز خدایی هست!

* فروغ فرخ زاد

2005-10-23T10:54:00.000+03:30

نمی دانم چرا.
راستش خیلی وقت هم هست که دنبال دلیل نمی گردم.
فقط دلم می خواهد باشد. دلم می خواهد بعضی چیزها برایم همیشگی باشد. من خسته نشوم از حضورشان، از داشتن شان.
دلم می خواهد بعضی چیزها در من باشد. آن قدر درونی شود که نشود درباره شان حرف زد. نوشت.
دلم می خواهد بعضی چیزها در من به وجود بیاید، ریشه بدواند و باقی بماند. بدون من حتا.
دلم می خواهد گاهی چشم ببندم و تکیه کنم به دستی که می دانم هست.
دلم می خواهد چنین شب هایی باشد تا من گریه کنم و پس پشت گریستن ام امید باشد.
گریه کنم. بی هیچ پرسشی و جوابی و بعد آسوده شوم، به همین راحتی.
دلم می خواهد چنین شب هایی باشد. شب هایی که من نباشم، تو نباشی، هیچ کس نباشد. فقط همان دیوار سیاه بلند باشد و دستی که به راز و نیاز دراز شود.
حالا دیگر فرقی نمی کند، شب قدر باشد یا نه. کنار آن دیوار باشم یا در اتاق ام یا خزیده گوشه تخت ام...
من فقط می خواهم لحظه هایی باشد در زندگی تا به یاد بیاورم: "قدر لحظه ها از یاد می رود"
تا من چشمان ام را ببندم و هی تکرار کنم: قدر لحظه ها از یادم نرود !
همین.

2005-10-13T22:48:00.000+03:30

دلم برای خودم می سوزد. برای وبلاگ ام بیشتر.
دلم برای خودم می سوزد که این همه کار و بلا ریخته روی سر پردردم و نمی دانم چه کارشان باید بکنم.
بیشتر دلم برای وبلاگ ام می سوزد که به حال احتضار افتاده است.

دلم برای خودم می سوزد که شب ها خواب درست و درمانی ندارم و روزها خواب خواب هستم.
بیشتر دلم برای وبلاگ ام می سوزد که شب ها جلوی چشم ام می آید و با چشمانی بی فروغ نگاه ام می کند. انگار می خواهد بپرسد چرا کمر به قتل اش بسته ام. به کدام دلیل بی توجیه دیگر کاری کرده ام که رو به قبله بخوابد.

حقیقت این است که من منتظرم.
منتظرم 20 آبان بیاید و برود. من امتحانی سخت بدهم و ببینم دانای زبان فرانسه می شوم یا نه!
منتظرم 27 آبان بیاید و برود. من امتحانی سخت تر بدهم و ببینم وکیل می شوم یا نه !

دلم برای وبلاگ ام می سوزد. برای خودم بیشتر.
دلم برای خودم می سوزد که منتظرم
منتظرم تا :
" طلسم معجزتی
مگر پناه دهد از گزند خویشتن ام
چنین که
دست تطاول به خود گشاده
من ام! "*
.
.
.

دلم برای خودم می سوزد.
" که گفته است
من آخرین بازمانده ی فرزانه گان زمین ام؟ "*

* شاملو

2005-09-27T19:04:00.000+03:30

در فصل برگ ریز
آمد؛
دلگیر،
چونان غروب غم زده پاییز.
و من ملال عظمیش را،
در چشم های سیاهش
خواندم.

رفتیم
- بی هیچ پرسشی و جوابی-

وقتی سکوت بود
بعد زمان چه فاصله ای داشت.
دیدم که جام جان افق پر شراب بود

من،
در آن غروب سرد،
مغموم و پر زدرد
با واژه سکوت
خواندم سرود زندگیم را.

شب می رسید و ماه،
زرد و پریده رنگ،
می برد
ما را به سوی خلسه نامعلوم.

آن گاه،
عمق وجود خسته ام از درد،
- با نگاه
کاوید.
در بند بند جسمم
سیال سرخ جاری خون را
دید

لرزید
بر روی
چتر سیاه گیسوی خود را ریخت
آن گاه خیره خیره، نگاهش
پرسنده در نگاه من آویخت.
پرسید:
" بی من چگونه ای لول؟!"
گفتم:
- ملول.

خندید.

حمید مصدق

2005-09-15T15:13:00.000+04:30

حافظ وظیفه تو دعا کردن است و بس
در بند آن مباش که نشنید یا شنید
.
.
.
حال و روزم بهتر می بود اگر تا همیشه این بیت را به خاطر می سپردم.
بهتر می بود . . .

2005-08-30T21:39:00.000+04:30

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود
وین راز سر به مهر به عالم سمر شود
.
.
.
معنای سمر را می دانی؟
سمر یعنی افسانه ای که در شب گفته می شود.
چه خوب می بود اگر نام من هم سمر بود.
اشک های شبانه ام معنی می یافت شاید...
. . .
من هنوز هم از این طعم گس دل شوره خسته ام.
بیشتر بی زارم...
تو سال گذشته این طعم را تلخ نامیدی. یادت هست؟
. . .
گوشه تیز خاطرات کند شده است.
اما هنوز هم برای آوار شدن اجازه نمی گیرند.
خاطرات را می گویم.
آوار می شوند، می برند، این بار کند، عمیق و دردآور...
. . .
من به این دور زدن ها عادت کرده ام.
به این تلخی های مقطعی که بی دلیل می آیند و بی دلیل می روند.
به عاصی شدن از دست خودم.
به سکوتی سیاه...
کارم از خسته گی گذشته است.
به بی چاره گی رسیده
و نفرت...
اما از این که تو را دور نگه می دارم و چیزی نمی گویم و نمی گذارم که چیزی بگویی بیشتر متنفرم.
کار دیگری از دستم بر نمی آید.
می دانی؟ از این که چندی است مجبورم دردهای این چنینی ام را در قالبی منطقی بگنجانم، برای شان دلیل پیدا کنم خیلی بیشتر متنفرم

از صبوری تو هم می ترسم.
می ترسم خسته ات کند.
.
.
.
تا هنگامی که این معجزات آبی رنگ هست، تا هنگامی که درد به جسم می آید و در جسم می نشیند، هراس ات نباشد.
من از زمانی می ترسم که درد به روح بیاید، در روح بنشیند و نتوان آن را نوشت.
من از زمانی می ترسم که درد در روح ته نشین شود و تیره گی آورد.
. . .
می گویند زنده گی همین است. هفت بار پایین، هشت بار بالا

2005-08-26T14:28:00.000+04:30

نگران من نباشید. من خوب ام.
کمی مریض بودم. خیلی زیاد کار دارم و مثل همیشه وقت کم دارم.
روز و روزگار هم خوب است و خوش می گذرد.
فعلا به دلایلی نامعلوم می خواهم بی خبر باشم از همه جا.
در اولین فرصت به ای میل ها جواب می دهم. تاخیرم را به حساب فراموشی نگذارید.
اگر سراغ دارید، لطف می کنید کسی را به من معرفی کنید که بتواند در برنامه ریزی کمک ام کند.
ممنون ام از حضور پر مهرتان.
کاش بتوانم روزی جبران کنم.

در ضمن: اگر تا به حال ندیده اید به این جا سری بزنید. زنی هست که برای زنده ماندن به کمک همه ما نیاز دارد. هر چند کم و ناچیز. یادمان باشد وقتی قرار است برای شادی خودمان خرج کنیم، بی هیچ مضایقه ای این کار را انجام می دهیم. فکر می کنم هر کدام از ما حتی اگر به اندازه نصف مبلغی که برای شادی خودمان خرج می کنیم، به این زن کمک کنیم، نه تنها این زن، که خیلی های دیگر از چنین مرگی که حق شان نیست رها می شوند.
کاش بشود شادی را به دست های در بند و چشم های منتظر بازگرداند.
اگر هم از ماجرا هیچ اطلاعی ندارید می توانید این جا را ببینید.

2005-08-10T10:54:00.000+04:30

بر این باورم انتخاب، برگزیدن بهترین راهی که می خواهیم نیست. رهایی از وسوسه برگزیدن راه های دیگری است که شاید زمانی خیلی بهتر از چیزی باشد که در حال حاضر انتخاب کردیم.

حقیقت این است که ما انتخاب می کنیم نه برای آن که چیزی ، راهی، کسی را که برگزیدیم بهترین است.
انتخاب می کنیم برای آن که خلاص شویم. از تردید، از ترس، از ناتوانی، از دلهره.

انتخاب می کنیم و چشمانمان را می بندیم. تا آسوده شویم. تا فراموش کنیم در گذشته ای نه چندان دور راه های بی شماری بود که می خواستیمشان. اما برای داشتنشان تلاشی که باید را نکردیم.
انتخاب می کنیم تا از رنج درد کشیدن و سرگردان میان چند راهی ماندن رها شویم.
انتخاب می کنیم و هرگز فکر نخواهیم کرد چیزی را که برگزیدیم آیا واقعا همان چیزی است که می خواهیم؟

انتخاب می کنیم چون رویاهامان متعلق به دنیایی که در آن زندگی می کنیم نیستند.
چون دنیایی که از آن ماست را نمی سازیم. نمی توانیم که بسازیم...

انتخاب می کنیم چون فقط یک بار فرصت زیستن داریم.
انتخاب می کنیم و پس از طی مسیر شانه را بی قید بالا می اندازیم و کردار و گفتار و رفتارمان در همه لحظه ها را گردن تقدیر می اندازیم.
بدون این که فکر کنیم در ما انسانی بود که شاید می توانست خیلی بهتر زندگی کند، اگر به جای انتخاب راهی برای زیستن، فرصت زیستن را مغتنم می شمرد.

2005-08-05T12:39:00.000+04:30

نیازی به یادآوری نبود.
خودم خوب می دانم دیروز چه روزی بود.
می دانی؟ خنده دار است.
این که نحس ترین روز نحس ترین ماه سال این چنین برایم جاودانه شده است خنده دار است.
. . .
تمام چهارشنبه را آرزو می کردم تا خواب باشم. همه این ها کابوسی باشد و من که از خواب بیدار می شوم تمام شود.
کسی آهسته زیر گوشم گفت تازه شروع شده است.
. . .
حالم هم کاملا خوب است. وقتی آدم از این مجلس ختم به آن مجلس ختم می رود و طوطی وار تسلیت می گوید مگر می شود حالش بد باشد؟
این مرداد لعنتی...

2005-08-01T21:44:00.000+04:30

پیش گفتار: من این نوشته را درست یک هفته پیش نوشتم. اما فرصت نشد این جا بیاورم اش. امروز که داشتم دوباره می خواندم اش، از خودم هم خنده ام گرفت، هم حالم به هم خورد. از این جا گذاشتن اش پشیمان شدم. اما بعد از خواندن سه باره اش، به این نتیجه رسیدم که این جا هم بگذارمش. بنا به استدلالی که در این نوشته هم آورده ام. بی زمانی و بی مکانی ذهنم.

من کنار گذاشته ام.
من یادآوری انسان ها را در سال روز مرگ شان کنار گذاشته ام. این یادآوری هیچ حس خوبی ندارد برایم. بی معنی است. اگر کسی عزیز است که خب! هست. برای یادآوری اش نباید عادت به یک روز خاص کرد. کسی که عزیز است همیشه هست. تو لحظه ای، نفسی از او جدا نخواهی بود. لحظه را در نبودنش شمردن فقط موجب تباه لحظه های زیستن خودت می شود.
داد نزن. نمی خواهم شعار دهم. گفتم کنار گذاشتمش. نگفتم که خیالش هم دست از سرم برداشته. دارم برای این گونه زیستن تلاش می کنم. عیب که نیست! هست؟یک چیز دیگر هم هست. من زیستن در روزها و تاریخ های مشخص شده در تقویم را هم کنار گذاشته ام. مثلا نمی دانم تابستان کی شروع شده است که حالا به مرداد رسیده است. این مرداد لعنتی. . .

این ها را گفتم تا این را بگویم:
تمام دیروز من بی هوا داشتم شاملو می خواندم. بی هوا:
بايد اِستاد و فرود آمد
بر آستان ِ دری که کوبه ندارد،
چرا که اگر به‌گاه آمده‌باشي دربان به انتظار ِ توست و
اگر بي‌گاه
به درکوفتن‌ات پاسخي نمي‌آيد.

یادم هست زمانی گفتم: من دیگر بر آستانه هیچ در بی کوبه ای فرود نخواهم آمد.
کتاب را بستم و فکر کردم احتمالا موجود خاک تو سری بودم که فکر می کردم می شود دست کشید. نمی شود از وسوسه فرود آمدن دست کشید. نمی شود از وسوسه گشودن در دست کشید. تا همیشه دلت خواهد خواست در را بگشایی و ببینی غلغله آن سوی در زاده توهم تو هست یا نه!بلند شدم. پرده را کنار زدم و فکر کردم: تمام این روزهای من دارد در این فکر می گذرد که نکند اشتباه کرده باشم... تمام این روزهای من دارد در این فکر می گذرد که چرا این همه درد؟ این همه تلخی؟ این همه زمین خوردن و برنخاستن؟ چرا این همه اجبار؟
گذارت از آستانه‌ی ناگزير
فروچکيدن قطره‌ قطراني‌ست در نامتناهي‌ ظلمات:
ــ دريغا
ای‌کاش ای‌کاش
قضاوتي قضاوتي قضاوتي
درکار درکار درکار
مي‌بود!

روی هره کنار پنجره نشستم. سرم را به پنجره تکیه دادم و با خودم گفتم: هر چند گاهی از این امید که این چنین در جانم ریشه دوانده است خسته ام. اما گاهی هم وجودش خیلی خوب است.
اما داوری آن سوی در نشسته است، بي‌ردای شوم ِ قاضيان.
ذات‌اش درايت و انصاف
هياءت‌اش زمان. ــ
و خاطره‌ات تا جاودان ِ جاويدان در گذرگاه ِ ادوار داوری خواهد شد

از جایم بلند شدم. روبروی آینه نشستم. انگشتم را روی پیشانی دخترک توی آینه گذاشتم و بلند گفتم: این همه دویدن، این همه خسته گی، این همه دلهره و ترس، این همه درد، اگر ایمان داشته باشی که به خاطر تن ندادن به تکرار است، به خاطر تن ندادن به بیهودگی است، می ارزد. پوستت کنده می شود اما می ارزد:

بدرود!
بدرود! (چنين گويد بامداد ِ شاعر:)
رقصان مي‌گذرم از آستانه‌ی اجبار
از بيرون به درون آمدم:
از منظر
به نظّاره به ناظر. ــ
نه به هياءت ِ گياهي نه به هياءت ِ پروانه‌يي نه به هياءت ِ سنگي نه به هياءت ِ برکه‌يي، ــ
من به هياءت ِ «ما» زاده شدم
به هياءت ِ پُرشکوه ِ انسان
تا در بهار ِ گياه به تماشای رنگين‌کمان ِ پروانه بنشينم
غرور ِ کوه را دريابم و هيبت ِ دريا را بشنوم
تا شريطه‌ی خود را بشناسم و جهان را به قدر ِ همت و فرصت ِ
خويش معنا دهم

سرم را تکیه دادم به دیوار و فکر کردم نمی دانم کی می خواهم فهم کنم که:

انسان زاده شدن تجسّد ِ وظيفه بود:
توان ِ دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن
توان ِ شنفتن
توان ِ ديدن و گفتن
توان ِ اندُه‌گين و شادمان‌شدن
توان ِ خنديدن به وسعت ِ دل، توان ِ گريستن از سُويدای جان
توان ِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع ِ شُکوه‌ناک ِ فروتني
توان ِ جليل ِ به دوش بردن ِ بار ِ امانت
و توان ِ غم‌ناک ِ تحمل ِ تنهايي
تنهايي
تنهايي
تنهايي عريان.

انسان
دشواری وظيفه است

و برای این دشواری وظیفه باید زحمت کشید. این بار امانت روی دوش همه ما هست. هر کسی به سهم خودش باید حملش کند. درست
نمی دانم مقصد کجاست. اما خوب می دانم من مرد این که این بار را روی زمین بگذارم نیستم.
نمی خواهم زیستن ام به گونه ای باشد که روزی با حسرت بگویم:
دستان ِ بسته‌ام آزاد نبود تا هر چشم‌انداز را به جان دربرکشم
هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده
هر بَدر ِ کامل و هر پَگاه ِ ديگر
هر قلّه و هر درخت و هر انسان ِ ديگر را.

رخصت ِ زيستن را دست‌بسته دهان‌بسته گذشتم دست و دهان بسته گذشتيم
و منظر ِ جهان را
تنها
از رخنه‌ی تنگ‌چشمي‌ حصار ِ شرارت ديديم و
اکنون
آنک دَر ِ کوتاه ِ بي‌کوبه در برابر و
آنک اشارت ِ دربان ِ منتظر!

دلم می خواهد روزی برسد که با صدای بلند بگویم:
دالان ِ تنگي را که درنوشته‌ام
به وداع
فراپُشت مي‌نگرم:

فرصت کوتاه بود و سفر جان‌کاه بود
اما يگانه بود و هيچ کم نداشت.

به جان منت پذيرم و حق گزارم!
(چنين گفت بامداد ِ خسته.)

تمام دیروز، من همه این ها را می گفتم و شعر می خواندم. امروز فهمیدم، دیروز چه روزی بود. شب به دوستی گفتم: برای نبودن چنین آدمی باید غمگین بود؟ چیزی پربارتر و بهتر از این شعر می توانی به عنوان دلیلی برای زیستن پیدا کنی؟ کار دیگری هم داشت در این جهان؟
قبول دارم که می شود گفت جایش خالی است. می شود دل مان بسوزد. برای همه حرف هایی که باید می گفت و ما می شنیدیم. برای نگاهی که کم داریم اش. اما غم؟! ترجیح می دهم روزی هزار بار این شعر را بخوانم و یاد بگیرم چگونه می شود از آستانه اجبار گذشت. به همان زیبایی که او گذشت. ترجیح می دهم شاملو خوانی را عادت روزانه ام کنم تا بیاموزم چگونه می شود از این همه درد که در درون آدمی است چنین اعجازی آفرید.
من به امام زاده طاهر نمی روم. از کسی شنیدم زمانی شاملو در جواب کسی که پرسیده بود سر قبر فروغ می روی یا نه، گفته بود: رفتن سر قبر مثل این می مونه که تو بیایی خونه من و من مسافرت باشم.

شاملو این جاست. در همه لحظه های من، مثل حافظ برایم، مثل مولانا. من وقتی به شاملو می رسم، سکوت می شوم. مثل وقتی به حافظ می رسم. سکوتی همراه با احترام. سکوت می کنم و خیالم راحت می شود کسانی قبل از ما بوده اند که زیستنی ناب را تجربه کنند. کسانی بوده اند که زبان بیان اش را داشته اند. بیان کرده اند و حرف هاشان به ما در حمل این بار کمک می کند. خیالم راحت می شود
که می شود با خواندن حرف هاشان سبک شد و ادامه داد.

ادامه داد . . .

2005-07-23T11:46:00.000+04:30

این روزها دارم به این فکر می کنم عملکرد انسان ها در بعضی شرایط تا همیشه روی شانه شان سنگینی می کند.
پیشانی نوشتشان می شود.
هنوز می ترسم نام این عملکرد را اشتباه بگذارم.
می ترسم بگویم اشتباهاتی هستند که آدمی باید تا آخر عمر تاوانشان را بپردازد.

این روزها از خودم گاهی عصبانیم و گاهی خسته.
توان پرداخت بهای عقایدم را ندارم.

نمی دانم خبرهای مربوط به گنجی فکر مرا این چنین مشغول کرده است یا تلخی ناخواسته دوستی که زمانی نه چندان دور همه این دغدغه ها را در آغوشش واگویه می کردم.
دوستی که تلخی اش دوری آورده است.

2005-07-17T23:39:00.000+04:30

چه خوب

2005-07-15T13:17:00.000+04:30

محبتت زخم می زند و این را نمی فهمی.
.
.
.
نمی فهمی.

2005-07-11T16:42:00.000+04:30

دیروز روز گند مزخرفی بود. گوش بگیر بگویم چرا:

صبح زود: با سر و صدای کوچه از خواب می پرم. از پنجره بیرون را نگاه می کنم. بابا را می بینم و ماشین سبز رنگ پلیس. لباس پوشیده نپوشیده می روم دم در. دزد آمده. ضبط ماشین و دوچرخه همسایه را برده. پلیس می گوید گویا تا دم در خانه ها هم آمده.سرم تیر می کشد. بابا می گوید متوجه شان که شده فرار کرده اند.روی زمین می نشینم.
- اگر بلایی سرش می آمد؟ اگر نمی فهمید و وارد خانه هم می شدند؟ اگر . . .
پلیس اظهارات را ثبت می کند. کاغذهایی را که نمی دانم چیست به همسایه مان می دهد. یک جان تان سلامت تحویل مان می دهد و می رود. خاکی که پشت سر ماشین اش بلند شده چشمم را می سوزاند و فکر می کنم چه قدر بد است وقتی سرقت هایی به اصطلاح کم ارزش اتفاق می افتند آدم مطمئن است دستش به هیچ جا بند نیست.

نزدیک ظهر: نزدیک ولی عصر هستم. شیشه ماشین پایین است. نا خودآگاه صدای ضبط را بلند می کنم. با تعجب و خستگی به ترافیک خیره شده ام. مانده ام این همه آدم روز تعطیل اینجا چه کار می کنند که یک موتوری کنارم می ایستد و با فریاد می گوید: کم کن این کوفتی را! خجالت بکش. و می رود. . .
می پیچم داخل یک کوچه. ماشینی که از جلو می آید چراغ می زند که عقب بروم. سرم را از ماشین بیرون می آورم و می گویم: فکر می کنم این خیابان یک طرفه است و شما دارید ورود ممنوع می آیید. هیکلی سیاه پوش از ماشین پیاده می شود.به سمتم می آید. یک دستش را می گذارد روی سقف ماشین ام. سرش را خم می کند. می گوید: امروز من می گویم کجا یک طرفه است.کجا نیست. می خندم: مگر شما قانون اید؟ دستش را می کوبد روی سقف: قانون هم می شویم. فریاد می کشد: می کشی عقب یا پرتت کنم تو جوب؟
خیلی بعدتر ماشین را که پارک می کنم، بابا زنگ می زند و می گوید امروز نماز ظهر را در میدان ولی عصر می خوانند.

عصر: زنگ می زند و می گوید: حال آزاده خوب نیست. زنگ می زنی باهاش حرف بزنی؟
زنگ نمی زنم.به یک زن جوان که همسرش بی هیچ دلیل موجهی دارد طلاقش می دهد چه بگویم؟

شب: این را می بینم.
نمی دانم چه قدر خیره به این صفحه نشستم.نمی دانم درد از کی آمده است و گوشه نشین سرم شده است.
بالاخره اتفاق افتاد نوشی نه؟ بالاخره کابوس شب هایت دامنش را روی لحظه لحظه روزهایت کشید. نه؟
نوشی من جز این که به خاطر این همه دردی که مهمان تو شده است گریه کنم، هیچ کار دیگری از دستم بر نمی آید. اگر بگویم می فهممت دروغ گفته ام. دروغ گفته ام. من مادر نیستم و اگر راستش را بخواهی هرگز هم نمی خواهم که باشم. من دخترک کوچک بی خیالی هستم که چهارسال از عمرش را تلف کرد تا بفهمد نه قانون و نه هیچ چیز دیگری نمی تواند به تو کمک کند. چهار سال از عمرش را تلف کرد تا بفهمد قانون مثل دیواری بلند جلوی تو ایستاده است و حق ساده زیستن را از تو گرفته است.حق مادر بودن، حق عاشق بودن. حق . . . هی! چیزی به اسم حق هم مگر هست هنوز برایت؟
نوشتنم هم به کارت نمی آید. کاغذ سیاه می کنم فقط برای دل خودم.
می دانی نوشی؟ من امشب بیش از هر زمان دیگری از زن بودنم متنفرم. من امشب بیش از هر زمان دیگری از نفس کشیدن در سرزمینی که قوانین پوسیده اش روح همه ما را مانند خاکش سست و فرسوده کرده است، خسته ام.
اما انگار این نفرت و این خستگی هم حق من نیست.
هیچ چیز حق من نیست. من فقط تکلیف دارم. همین.

ادامه دی شب: درد هنوز هست. سمت چپ سرم. تو سینه ام. درد همه لحظه های مرا گرفته.
از دی شب تا حالا، تمام قوانین خانواده را خوانده ام. یک بار؟ دوبار؟ سه بار؟ صد بار؟ نه جانم. من کتاب را پاره کرده ام تا ورق زدنش هم لحظه ام را بیهوده نگیرد.
همه چیز درست است.بر طبق قانون آیین دادرسی و قانون خانواده هیچ چیز اشتباهی توی این حکم کوفتی نیست.فقط می شود ثبت جرم کرد.تازه این هم به قانون ربطی ندارد. بر طبق قانون هیچ غلطی نمی توان کرد. بر طبق قانون باید مرد. بی صدا هم باید مرد.
لجم می گیرد.یک جای دنیا دارد کنفرانسی برگزار می شود که جایگاه زن ایرانی را در بیست و پنج سال گذشته بررسی می کند. آن وقت این گوشه دنیا، مادری دارد پر پر می زند و هیچ کس صدایش را نمی شنود.
لجم می گیرد. از این همه ناتوانی خودم لجم می گیرد. از این همه بی صدایی مردمان این سرزمین لجم می گیرد.
نمی دانم چه کسی بود که گفت: از صاحب این روزها بخواه.
می خواهم بدانم اگر این روزها صاحب دارد پس این لحظه های بی صاحب شده از کجا می آید؟ چه کسی روزهای همه ما را این قدر تلخ و بیهوده می خواهد؟
این معلق ماندن ما بین همه چیز چرا تمام نمی شود؟ این لحظه های فرساینده انتظار را چه کسی خواسته برای ما؟
این طناب پوسیده چه چیزی را این همه سال نگه داشته است؟ چرا پاره نمی شود و ما به قعر سقوط نمی کنیم؟ حداقل یک طرفه می شویم.
چرا هیچ قانونی، هیچ دادگاهی، هیچ عادلی، از دل من، دل تو، دل نوشی حمایت نمی کند؟

نوشی عزیز:
می دانم این جملات هیچ دردی را دوا که هیچ، کم هم نمی کند.اما از دل بر آمده است. می دانی؟ عجیب از دل بر آمده است.
نوشی: ما هستیم، اگرچه دور، اما نه کور...
باور دارم این همه صدای دل شکستن ها باید روزی به جایی برسد.باید روزی عرشی را بلرزاند. باید تاج و تختی را زیر و رو کند.
من آن روز را مومنم.
چاره دیگری هم هست؟

2005-07-08T21:44:00.000+04:30

به نظرم چشم غم را باید ببندم.
چشم دل شوره و درد را هم.
چشم شادی باید گشوده شود.
این گونه است که می شود بوی بهبود از اوضاع جهان شنید.
.
.
.
بوی بهبود...

2005-07-06T15:03:00.000+04:30

نه بد هستم و نه خوب. امتحانات و پسوند و پیشوندهای باقی مانده اش هم تمام شد. فعلا تا آخر هفته وقت دارم کمی خستگی در کنم.
حال و هوای نوشتن هم ندارم.
بی خود نپرس چرا! اگر می دانستم که نمی گذاشتم کار به این جا بکشد که بیایم بگویم!

توی این روزها خیلی دلم می خواهد دو کتاب را دوباره بخوانم:
شیدایی لول و اشتاین نوشته مارگریت دوراس
ویران می آیی نوشته حسین سناپور

به حس پشت این نوشته ها احتیاج دارم.

2005-06-29T10:00:00.000+04:30

اول: تمام شد. هم ضربه. هم بی حسی بعدش، هم درد بعد از بی حسی اش
دلم نخواست بنویسم. دلم نخواست.

دوم: گریه می کند. می خندم. می گویم: می بینی زندگی چه بازی های غریبی دارد؟ می بینی همه چیز چه قدر قشنگ دارد به سمتی پیش می رود که ما هم مانند پدرانمان زندگی کنیم؟چه قدر همه چیز دارد آن جریان فرساینده مزخرفی می شود که تمام این چهار سال از آن فراری بوده ایم؟!
می خندد. می گوید: دیگر به چه زبانی باید بگوییم این پیشانی نوشت هیچ خوشایندمان نیست. کاش دست کم آشنایان می فهمیدند این چیزی که بخشی از زندگی ما تا همیشه با آن آغشته شده است، نه خوب است، نه شیرین است و نه به خاطرش بر دیگری فخری هست.چرا نمی فهمند این پیشانی نوشت هیچ خوشایندمان نیست. اما هست. حضور تلخ و گاه سنگین اش تا همیشه هست. . .
گریه می کنم.

سوم: هی نپذیر. هی چشمانت را روی هم بگذار و نبین. هی بهانه بیاور. نخواه که بفهمی. گوش هایت را بگیر.
اما من بازهم با صدای بلند می گویم تا روزی بشنوی:
دختر جان! دوست داشتنی، دوست داشتنی است و دوست داشتنی هم می ماند.
هر چه قدر هم که لج کنی و بهانه بگیری چیزی از عظمت اش کم نمی کند.
تو باید فهم اش کنی.
باید فهم کنی که خواستنی خواستنی است و خواستنی هم می ماند.

حالا هی لج کن و نفهم.

2005-06-22T10:40:00.000+04:30

فکر می کنم به این که چقدر باید درد کشید.
چقدر باید دندان روی دندان سایید و هیچ نگفت.
چقدر باید این ناملایمات را تاب آورد و سرخود را گرم کرد. شاید فراموش شوند یا فرسایش تدریجی شان کمی قابل تحمل شود.
فکر می کنم چه کسی روزگار ما را این چنین خواست؟ چه دستی گذاشت که حماقت این چنین در جان همه ریشه بدواند. که تیرگی چیره شود.
فکر می کنم چه چیزی مردم را وادار می کند با قاطعیت چشمان شان را ببندند و نخواهند هیچ چیز را ببینند؟
...
چقدر حرف دارم. چقدر غلغله درونم تحمل ناپذیر شده است.
چقدر از این دندان روی دندان ساییدن خسته ام.
چقدر صبوری مرا فرسوده کرده است.
. . .
به امروز بعد از ظهر فکر می کنم که آخرین است.
به حس پس از آن فکر می کنم.
به احساس خوب رهایی فکر می کنم.
به همه حرف هایی که این همه فرصت نداشته آن ها را تبدیل به گنداب کرده است.

اما خوب می دانم امتحان که تمام شود، من بی توجه به همه چیز، با عجله برای آخرین بار از آن در بزرگ بیرون خواهم آمد تا زودتر به خانه برسم و بخوابم. چرا که می دانم از خستگی مفرط رو به مرگم.
رو به مرگ

2005-06-18T22:58:00.000+04:30

مثل کسی هستم که با پتک محکم کوبیده باشند بر سرش.
هنوز گیج این ضربه هستم که خیلی خیلی سنگین بود.
تلخ ام و می شود در این تلخی مرد.
دلم می خواهد چیزی بگویم که کم کند این همه تلخی را.
اما گنگ و گیج ام. بیشتر دارم می خوانم و فکر می کنم.
شما هم فکر کنید. خیلی خیلی خوب فکر کنید. فکر کنید که از کجا به این جا رسیدیم.
فکر کنیم و یادمان بماند تحریم انتخابات شورای شهر چه چیزی به ارمغان آورد برایمان.
فکر کنیم و یادمان بماند این شکاف بزرگ چگونه شد که یک شبه دهن باز کرد.
.
.
.

2005-06-16T21:12:00.000+04:30

من رای می دهم.
پس از روزهای روز که در تردید و ترس و تلخی گذشت چند روزی است تصمیم خودم را گرفتم.

من رای می دهم.
من به اصلاحات + چالش + پرداخت هزینه رای می دهم.
این بار رای من نه به یک نفر که به یک اندیشه است. اندیشه ای که حامی آن هستم و حالا پس از گذشت چهار سال بلا تکلیفی حاضرم هر نوع پرداخت هزینه ای را بپذیرم.

من رای می دهم چون از خودم انفعال سیاسی را نمی پذیرم.
چون از خودم نمی پذیرم چشم ببندم به روی همه اتفاقاتی که پیش روست. اتفاقاتی که بوی گندشان حالم را به هم می زند و ترس از وقوع شان خواب را سه ماه است از چشمان من گرفته است.
از خودم نمی پذیرم چشم ببندم و بی تفاوت شانه بالا بیاندازم و بگویم: من نبودم . . .

من رای نمی دهم که با خیال راحت گوشه ای بنشینم و اتفاقی هم اگر افتاد بگویم من تکلیف خودم را انجام داده ام.من رای می دهم که بیاستم. پای همه چیز بیاستم. حتا پای این حرف که روزی بیایم و بگویم اشتباه کردم.

رای می دهم چون پاهای کوچک و ناتوانم هنوز روی این خاک محکم می شود.
رای می دهم چون هنوز دلم برای این خاک می تپد. نفس هایم آغشته به هوایش است هنوز. شب های زیادی را اشک ریخته ام برایش. درد کشیده ام برایش.

رای می دهم چون می خواهم یادم بماند کجا بودیم و کجا آمده ایم.
می خواهم یادم بماند پرداخت هزینه آسان نیست. اما شیرین است.

من رای نمی دهم که بگویم به آن چه می خواستم رسیدم. رای می دهم تا اولین قدم را برداشته باشم. اولین قدم برای رسیدن به خوب هایی که می خواهیم و بودن شان را در این هوای فرسایشی سخت و گاه تلخ فریاد زده ایم و می زنیم.
رای می دهم تا یادم بماند صداهایی را که هنوز می پیچد در آسمان. صداهایی که در بند هستند. صداهایی که نباید خاموش شوند.

من رای می دهم چون : یک برگ رای تمام سهم من از دموکراسی است.

2005-06-08T14:47:00.000+04:30

لطفش آسایش ما مصلحت وقت ندید
ورنه از جانب ما دل نگرانی دانست.
.
.
.
باورم هست.هنوز باورم هست که دل نگرانی می داند. هنوز از جانب من دل نگرانی می داند.
لطفش ...

2005-06-01T21:04:00.000+04:30

نه که حرفی نباشد برای گفتن ها!
نه که نقلی نباشد برای نوشتن ها!
هم حرف هست، هم نقل هست، هم درد
این که چرا نمی گویم و این که چرا نمی نویسم را نمی دانستم.
اما دی شب فهمیدم.
از شلوغی بی سابقه زندگی ام که بگذری، دلیلش این است که می ترسم.

من از گفتن و باز گفتن و نوشتن می ترسم.
روزی هزار بار می ترسم.
برای نوشتن حتا یک خط باید به هزار و یک چیز فکر کنم. نه وقتش هست، نه حوصله اش، نه سر بی دردی دارم که بخواهد این همه را تاب آورد.
برای همین این گونه شدم :
دخترکی بی صدا که فکر می کنم از شدت درد و این همه حادثه بی حس شده است.
دخترکی آرام که نه می تواند بلند بخندد و نه می تواند بلند بگرید. چون درد باز به سراغش می آید.
دخترکی که لبخند جزئی از صورتش شده است بدون این که بداند چرا.
دخترکی که از عریان کردن روحش حتا برای خودش هم می ترسد.
دخترکی که از بد فهمی، از برداشت نادرست، از حساب هایی که ممکن است به وجود بیاید می ترسد.
تو را نمی دانم.
اما
من
این
دخترک
را
د
و
س
ت
ن
د
ا
ر
م
.

2005-05-27T12:46:00.000+04:30

دلم ترکید.
همین

2005-05-12T10:26:00.000+04:30

می گوید چرا نمی نویسی؟
می گویم: فرصت نیست ابدا.
می خندد :خوب بیا همین را بگو که فرصت نیست ابدا.
به دلیلی که نمی دانم چیست آمدم بگویم فرصت نیست ابدا
حالا که فکر می کنم می بینم من که همین چند دقیقه را از لا به لای لحظات شلوغم دزدیدم که بیایم بگویم فرصت نیست ابدا چند چیز دیگر هم بگویم:
اول:خیال حوصله بحر می پزد هیهات
چه هاست در سر این قطره محال اندیش
دوم:دلم برای خندیدن های مان تنگ خواهد شد.
سوم:درد دارم.

2005-04-26T11:46:00.000+04:30

.اول: شب های این روزهای من گره خورده با خیال تو

دوم:من از دنیایی که این گونه بین ما فاصله می اندازد عصبانی ام.

سوم:دلم یک کلبه کوچک چوبی می خواهد .کلبه ای آخر دنیا که همه شلوغی ها بس شود.کلبه ای آرام برای من و تو.حاضرم برای رسیدن به آن تا آخر دنیا بدوم.

2005-04-20T11:44:00.000+04:30

دومین باری است به خاطر این همه بی خبری که فاصله بین ما را در این سال ها پوشانده نفسم می گیرد.
من به خاطر این همه بی خبری،این همه فاصله، این همه درد که در چشم های تو هست و روز به روز بیشتر می شود خودم را نمی بخشم...
زندگی را نمی بخشم . . .
مادرانمان را نمی بخشم . . .
دنیا را نمی بخشم . . .
خبر را دو روز است شنیده ام و دستم حتا نرفت گوشی تلفن را بردارم و با صدایی ساختگی تسلیت بگویم.
نمی توانستم،نمی توانم . . . نمی توانم این حس هیچ نبودن،این حس بهت را از صدایم محو کنم.
خیلی ساده فکر می کنم تو هم حق داشتی همه این سال ها با پدرت زندگی کنی،همان طور که من زندگی کردم.
تو هم حق داشتی طعم دوست داشتن پدر بدود زیر زبانت.همان طور که زیر زبان من دوید.
شانه های کوچک تو برای کشیدن این همه بار کوچک است هنوز.
حق تو نبود این گونه به مراسم ترحیم کسی بروی که فقط نام پدرت را داشت.نه هیچ چیز دیگر . . .
در حالی که می توانست همان گونه که تو می خواستی پدر باشد، زندگی می گذاشت اگر...
من قدرت حرف زدن با تو را نداشتم.به خاطر همین تمام دی شب در اتاق تاریکم نشستم و درد کشیدم و تا صبح خوابت را دیدم.
تو بهت زده و فرسوده و تلخی.برای همین صبح بدون خداحافظی رفتی.
پدرت مرده و اطرافیانت به تو اجازه غمگین شدن نمی دهند.
لعنت به این همه فاصله که بین ما است و زمان به حجمش می افزاید فقط.
لعنت به این زبان الکن من که این همه حرف دارد و توان بیان ندارد.
لعنت به این زندگی که روز به روز چهره واقعی اش دارد زشت تر می شود.

تو دستی می خواستی که به نوازشت دراز شود.
آغوشی که به اشکهایت گشوده شود.
من داشتم و دریغ کردم.
تمام دی شب در اتاق تاریک نشستم و درد کشیدم.
شاید هم نمی خواستی هان؟
شاید می خواستی غرور همه این سال ها را در این روزهای تلخ فرساینده ادامه دهی تا همه چیز برای همیشه تمام شود.هان؟ ناقص بودن پدر و وسط ایستادن تو . . .

کاش نشکنی . . .
کاش بتوانم حجم این همه فاصله را کم کنم تا حرف بزنی با من
کاش برای یک بار هم که شده روبروی یکدیگر خودمان باشیم.نه روابط احمقانه ای که ما را به هم پیوند می دهد و دور از هم نگه می دارد.
من مثل یک بچه دلم می خواهد پاهایم را به زمین بکوبم،آرزو کنم که تو با من حرف بزنی،که من با تو حرف بزنم.دلم می خواهد جیغ بکشم و این آرزو را آن قدر دست یافتی کنم تا همه برای برآورده شدنش تلاش کنند.

من تلخم،من بی حوصله ام ، من برای این همه تنهایی تو بغض دارم.
دلم می خواهد تا وقتی برگردی همین گونه بمانم.شاید بتوانم مرهم باشم...

هیچ وقت به تو نگفته ام دوستت دارم. نه؟

2005-04-17T22:38:00.000+04:30

برای او و صدای لرزانش

دارد می شود یک سال . . .
سال می گذرد از روی آخرین نوشته ام برای تو
از روزی که نوشتم : حلالت باشد دلم،اشکهايم،شانه ام و نه غرورم
نه سال گذشته آن را خواندی و نه امسال این را خواهی خواند
امشبت که بگذرد شاید بگویمت : در زندگی لحظات گندی هست که فقط و فقط آدمی خودش باید بتواند صبوری کند و از پس شب بلندش سحر را ببیند.
این لحظات سخت نیست،تلخ نیست،بد نیست،فقط گند است همین!
شاید فردا بهتر شده باشی، شاید هم نه . . .
اما حتما می گویمت : ما خواستیم که دیگر گونه باشیم.خودمان خواستیم بانو جان! پوستمان هم کنده شده.پس باید یک جورهایی این لحظات گند فرساینده را هم طاقت بیاوریم.
اولین بار نیست.آخرین بار هم نخواهد بود.
مدتی است دارم فکر می کنم زندگی ارزش این همه فرسایش را ندارد.این همه کوبیده شدن . . . اما خودمان خواستیم عزیز جان!
شاید سهممان این همه درد نبود. اما نفرینی پشت سرمان نیست.می خواهم این را بفهمی . . .
چه قدر دلم می خواست امشب هم صدا شوم با تو و بخوانم :
گریه نمی کنم نرو
آه نمی کشم بشین
حرف نمی زنم بمون
بغض نمی کنم ببین
کاش این همه خسته نبودی از بازی های بزرگ که این بشود حرف دلت،حرف زندگیت ...
کاش این همه تلخ نمی شدی تا ماندنش به هر قیمتی را بخواهی
چرا یادم افتاد که یک سال گذشت؟
یادم نیافتاد که بخواهم همه این راه رفته را بازگردم.
خواستم بگویم من تو را تلخ نمی خواستم.
تو را فرسوده و له شده نمی خواستم
نفرینی نبود. باور کن که نبود.
و نیست . . .
تاب بیار عسل بانو.
دنیا لبخندت را می طلبد هنوز

2005-04-15T12:57:00.000+04:30

خاتون جاودان کلید اینجا را دوم اسفند ماه دستم داد.لبخندی زد و گفت : دو سالگی فراموش خانه مبارک.
دوم اسفند ماه فراموش خانه دو ساله شد. دوم اسفند ماه سحر مرد.
دلم می خواست این قدر همه چیز به هم نمی ریخت.این قدر زندگی مرا شلوغ و روزمره و گمگشته نمی خواست.دلم می خواست مانند گذشته دستم می رفت تا از وقتم بدزدم برای نوشتن.بگویم چرا قبول کردم بیایم اینجا.بگویم خاتون چه آرام و چه صبور دستم را گرفت و کمک کرد بپرم...

نشد.

شاید روزی فرصت شد و گفتم.
خیلی طول کشید تا بتوانم دوباره بلند شوم.این همه گرفتاری و بیماری و درد قرار نبود سهم من از زمستان بی پیر باشد.شاید هم قرار بود...تا بتوانم بهار متفاوتی را آغاز کنم.
بهار برای من چهار پنج روزی است آغاز شده است.بعد از آن همه شلوغی و درد . . .
دوران نقاهتم را سپری می کنم و تمام سعی ام بر این است تا توان از دست رفته ام بازگردد.
دلم بهار خوب می خواهد و تابستانی خوب تر. خوب که فکر کردم دیدم تابستان سال گذشته را از همه فصل هایش بیشتر دوست داشتم.عجیب و کمی خنده دار است.شاید باید یاد بگیرم که دیگر دل به فصل ها و روزها و ماه ها نبندم.

برنامه خاصی برای اینجا نوشتن ندارم.تمام سعی ام این است که نوشتن را ترک نکنم.اما زندگی شاید مرا خیلی گرفتار بخواهد.آن قدر که فرصت اینجا نوشتن را هم نداشته باشم.اما در حال حاضر یعنی تا جایی که دست من باشد هستم و می نویسم...

اگر گاهی دیدید تاریخ نوشته ها با تاریخ جاری نمی خواند بدانید دست نوشته هایی از دفتر خاطراتم را اینجا آورده ام که به نظرم ارزش خوانش همگانی را داشته اند.

از آن خانه هیچ نیاوردم با خودم.جز همین نوشته فراموش خانه یک ساله که آن هم خاتون دلش خواست اینجا بماند.
خاتون جاودان:
لازم نیست بگویم چقدر ممنون تو ام.
اما لازم است بگویم : سبد سبد گل بوسه برای کسی که روزهای مرا سفید خواست .

برای همه شما هم روزهایی شاد و سفید آرزو می کنم. و پر از سلامتی. . .
ممنون که هر از گاهی سری به اینجا می زنید.می خواهم بدانید صاحب فراموش خانه هرگز این همه مهر را فراموش نمی کند و تا همیشه شرمنده محبت بی حد و حصر شما است.امیدوارم لایق باشم.

دوشنبه، 4 اسفند، 1382

2005-02-19T13:47:00.000+03:30

فراموش خانه يک ساله
گاهی حرف زدن بهانه می خواد.چه بهانه ای بهتر از اين؟؟۲۴ ساعت دير شد؟الان می گم خب!!!
خيلی وقت بود که فقط حرکت می کردم بدون اينکه به راهی اومدم نگاه کنم...خوبی سالگردها به همينه...ديشب مجبور شدم که به راهی که اومدم نگاه کنم...
تکه های کوچک شادی...اين روزها زياد شده تو زندگيم...تکه های کوچک و پراکنده شادی...تکه های کوچک و کوتاه شادی....تکه هايی که کمند ولی مزه شون مثل کيک شکلاتی تا مدت ها می مونه.مثل رنگ نارنجی غروب توی آسمون...دوستشون دارم زياد...
وقتی که تصميم گرفتم اين راه رو طی کنم ،پياده،اصلا فکر نمی کردم همه چيزش اينقدر برام خوب باشه.با وجود همه تلخی هاش...همه خاکستری هاش...همه نداشتن ها
زندگی بادبادکی اين روزها بهترين اتفاق ممکن برای منه....رها رها رها....روی ابرا زندگی کردی؟؟من ديگه روی زمين نيستم...به آسمون هم نزديک نيستم اما زير پام سبکه کمک می کنه بپرم بی دغدغه
نوشتن خيلی چيزا بهم ياد داد.بعضی ها رو می شه گفت.بعضی ها رو نه!!!
وقتی شروع کردم می خواستم که فراموش کنم..وحالا اين تنها کاريه که ديگه انجام نمی دم...اينجا لحظاتی برام جاودانه شد که برای يک عمر کافيه...
نگاه کردن به دنيا از اين پنجره بهترين کاری بود که می تونستم تو زندگی انجام بدم...حالا می دونم که اين پنجره بازه...تا وقتی من باشم...تا وقتی طوفان نياد و منو نبره...
حس لحظه...نوشتن اينو بهم ياد داد...و اينکه قدرشو بدونم...من با نوشتن بهترين لحظاتم رو جاودانه کردم...
بعضی چيزا هست برای داشتن...بعضی چيزا هم هست برای نداشتن...من با نوشتن داشته هامو ثبت کردم.نداشته هامو فراموش نکردم..اما حسرتشون رو نمی خورم..سعی می کنم که نخورم...
سهم آدما از زندگی هميشه نبايد زياد باشه...من به سهم کوچيکم از زندگی راضيم...تو نبودی...نيستی هم....به خاطر همين همه لحظه هايی رو که می تونست تا ابد برای تو باشه پس زدی
می دونی؟حس می کنم که خط پايان نزديکه و من دارم برنده می شم. هميشه آهسته و پيوسته حرکت کردن رو دوست داشتم و دارم.شايد يه روز برگردم و ازت بپرسم:چرا خوابيدی خرگوش؟
نگران من نباش...نبودنت اصلا برام بد نيست...نترس! من مومنم تا هميشه...اما به خاطر ايمانم فرصت زندگی کردن رو از خودم نمی گيرم...فرصت شاد بودن...
طفلکی ترين مهربون دنيا:يه روز تو هم همين راهی رو می ری که من رفتم.هر از گاهی به آسمون بالای سرت يه نگاهی بنداز...اونجا حتما يک ستاره هست که برای تو بدرخشه و تاريکی ها تو روشن کنه...من کنار يکی از همين ستاره ها دارم تاب می خورم...برات نور می فرستم،اما به خاطرت پايين نميام...آها پنجره اتاقت باز باشه لطفا...از روی ابرا برات قاصدک می فرستم...
ازت ممنونم که منو اهلی کردی...مواظب گلت باش...
دل جان:همون جايی که هستی بمون.من تو رو بد جايی جا نذاشتم...اون جا خيلی بهتر از پيش من بودنه...شايد يه روز دوباره به هم رسيديم...زخماتم زود خوب ميشه...کسی هست که مواظبته...مطمئن باش
شايد يه روز اين نوشته رو مرتب کنم...اونقدر مرتب که خیـــــــــــــــــــــــــــــــلی خوشت بياد...اما اين نوشته مال تو نيست...مال همه کسانی است که اين مدت نوشته های منو خوندند.کسانی که با بودنشون کمک کردند لحظات خوب رو بشمارم و اونا رو جاودانه کنم...کسانی که بهم ياد دادند چجوری اين تکه های کوچک رو کنار هم بذارم و ازشون يک خورشيد پرتغالی رنگ بسازم که فقط مال خودمه...
دوستتون دارم خیــــــــــــــــــــــــــــــــــــلی
هر از گاهی از پشت اين پنجره يه سر بهم بزنين ـ مثل اين مدت ـ صاحب فراموش خانه هرگز فراموشتون نمی کنه...
ممنوم
بابت همه چيز